OverStortinget

Først av alt vil eg takka interpellanten for at ho tek opp eit veldig viktig tema som absolutt bør opp på agendaen til dei aller, aller fleste. Anoreksi og eteforstyrringar rammar ungar heilt ned i 10–12-årsalderen. Det er rett og slett skremmande å høyra når me får dei tala serverte. Det rammar tenåringar midt i ungdomstida. Det rammar unge vaksne som skulle vore i starten av livet, det rammar eldre, og det rammar faktisk begge kjønn. Det er ikkje berre jenter; det er fleire gutar og menn som òg blir ramma av denne dødelege psykiske lidinga, som fleire har nemnt her. Spesielt eldre – det er kanskje noko me ikkje har tenkt over, men det kan løysast ut av tap av ektefelle, av at ein går inn i ein depresjon. Det er mange ulike årsaker til at òg eldre faktisk kan li av etevegring. Denne saka blei løfta fram i Stortinget allereie i 2002. Ho har sikkert blitt løfta fram fleire gonger, men det er i alle fall det eg har hosta opp. Foreldre har bedt om fleire behandlingsplassar. Legar har bedt om spesialisert kompetanse. Pasientar har bedt om raskare hjelp. Over tjue år seinare står me no her og diskuterer akkurat det same. Det er for få døgnplassar, lange ventetider, ulik praksis i landet og manglande forpliktande nasjonale standardar. Det seier noko. Arbeidarpartiet har hatt helseministeren i fleire periodar gjennom desse åra – også no. Problema er ikkje nye. Dei har vore kjende lenge. Det har kome planar – opptrappingsplanar og strategiar – men det har ikkje kome eit målretta, forpliktande nasjonalt løft for spiseforstyrringar med konkret kapasitetsbygging i takt med behovet. Når alt blir lagt inn under «psykisk helse generelt», blir dei mest alvorlege pasientane ofte ståande att. For ein familie som ser ungen sin forsvinne bit for bit, er ikkje dette eit systemproblem. Det er ei akutt krise. Det hjelper lite å bli registrert raskt dersom behandlinga kjem for seint. Det hjelper lite med fine formuleringar dersom det ikkje finst ein behandlingsplass. FrP meiner løysinga er konkret: Døgnkapasiteten må aukast, spesialisert behandling må styrkast, pengane må følgje pasienten, og ideelle og private aktørar må få bidra der det offentlege ikkje strekk til. Dette handlar ikkje om ideologi; det handlar om kapasitet. Denne krisa er ikkje ny. Ho har vore kjent i over tjue år. Det som manglar, er ikkje kunnskap. Det som manglar, er prioritering. No må me levera behandling og ikkje fleire rundar med konstatering. For dette handlar om liv.