• 18. jun 202617:45· Innlegg

  Innstilling fra arbeids- og sosialkomiteen om Regulering av pensjonar i 2026 og inntektstilhøve for pensjonistar (Innst. 451 S (2025–2026), jf. Meld. St. 10 (2025–2026))

  Eg var nøydd til å hiva meg inn i denne debatten, for dette er eit tema som har stått Framstegspartiet veldig nært så lenge eg har vore med i partiet. Over 119 000 minstepensjonistar lever i Noreg i dag. Det er om lag kvar tiande pensjonist, og av dei som bur åleine, lever rundt 70 pst. under fattigdomsgrensa. Det er regjeringa sine eigne tal. Ein einsleg minstepensjonist har i dag rundt 290 000 kr i året før skatt å leva av. Etter skatt er det sjølvsagt endå mindre, og regjeringa slår sjølv fast at dette nivået ligg under fattigdomsgrensa. Det betyr i praksis éin ting: Folk får ikkje økonomien til å gå rundt. Dette er ikkje eit spørsmål om små justeringar, det er eit systemproblem. Når ein veit at nivået ligg under fattigdomsgrensa og ein likevel held fram som før, er det faktisk eit politisk val. Straumen skal betalast, maten kostar meir, avgiftene aukar, men inntekta heng ikkje med. Alt anna aukar. I Vestfold er det over 5 600 minstepensjonistar, og rundt kvar tiande pensjonist lever på det lågaste nivået me har. Det betyr at dette ikkje er eit problem som rammar nokre få. Det betyr at det i eit heilt vanleg nabolag i ein heilt vanleg kommune alltid sit nokon som lever på minstepensjon – i ei bustadblokk, i eit burettslag, i ein nedbetalt einebustad, i ei gate finst det menneske som må rekna på kvar einaste krone. Dette er ikkje enkeltpersonar som fell utanfor. Dette er eit mønster som går igjen i heile Vestfold, ja, i heile landet. Det gjeld folk som har gjort det dei skulle. Dei har jobba, betalt skatt og bidrege gjennom heile livet. Dei har vore med og bygd lokalsamfunna våre. Så kjem dei i ein viss alder – og det gjeld jo ikkje berre alle dei andre, det gjeld forhåpentlegvis meg sjølv òg – der ein faktisk ikkje lenger strekk til. Det som gjer dette alvorleg, er at me veit det. Meldinga viser det tydeleg. Pensjonane har hatt svakare utvikling enn løningane over tid. Pensjonistane fell bak – litt kvart år. Dei som har minst, blir ramma hardast. Likevel held ein fram som før. Ein snakkar om regulering av prosent, men dette handlar ikkje om prosent, det handlar om nivået. Det handlar om at det faktisk ikkje er nok pengar. Framstegspartiet meiner dette er feil. Me meiner at det skal gå an å leva av ein pensjon. Me meiner at pensjonane må følgja lønsutviklinga fullt ut, me meiner at minstepensjonen må opp over fattigdomsgrensa, og me meiner at folk må få behalda meir av sine eigne pengar gjennom lågare skattar og avgifter. Me veit korleis dette ser ut. Då held det ikkje med å forklara det. Då må me gjera noko meir med det. Dei som no sit og ventar på å få litt meir, er ikkje kravstore, dei ønskjer berre litt tryggleik og å veta at pengane strekkjer til.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 17. jun 202613:39· Innlegg

  Innstilling fra kontroll- og konstitusjonskomiteen om Riksrevisjonens undersøkelse av tjenester til barn og unge med psykiske plager og lidelser (Innst. 360 S (2025–2026), jf. Dokument 3:8 (2025–2026))

  Først av alt vil eg takka Riksrevisjonen for ein veldig tydeleg rapport. Det finst lite som er meir smertefullt enn å stå ved sida av eit menneske du er glad i, og sjå at det slit utan å få den hjelpa det treng. Slik er kvardagen for altfor mange familiar og pårørande i Noreg i dag. Foreldre fortel at dei har kjempa i månadsvis – ja, i årevis – for å få ungen sin eller ungdomen sin inn til behandling. Dei møter ventelister, avslag og eit system som ikkje heng saman. Eg får meldingar frå ungdomar og vaksne som seier at dei blir sende fram og tilbake mellom fastlege, skule og hjelpeapparat, utan at nokon tek ansvar. Dei blir svingdørspasientar i eit system som eigentleg skulle fanga dei opp. Eg høyrer om dei som får beskjed om at dei ikkje er sjuke nok, før dei til slutt blir så sjuke at dei må leggjast inn. Og så blir dei skrivne ut igjen, så fort dei viser ei lita antyding til forbetring. Riksrevisjonen slår fast det mange har kjent på lenge: Barn og unge får ikkje den hjelpa dei treng. Det kanskje mest alvorlege er at kvar ein bur, avgjer kva hjelp ein får. Slik skal det jo ikkje vera. Mange kommunar manglar heilt grunnleggjande tilbod. I staden blir ansvaret lagt på helsesjukepleiarar som ikkje har nok kapasitet og ofte ikkje rett kompetanse. Konsekvensane er alvorlege. Barn og unge tapar verdifull tid. Problema blir større mens dei ventar. Fleire fell ut av skule eller jobb og opplever utanforskap. Det er ikkje berre barn, det er faktisk òg unge vaksne og vaksne. Dette er ikkje enkeltståande tilfelle, det er ei systemsvikt. Framstegspartiet har alltid sagt: Når behovet aukar, må kapasiteten auka. Me må få ned ventetidene raskt. Ja, det er ventetid, elles er det nokon som har rekna veldig feil. Me må ta i bruk alle gode krefter, òg private og ideelle, for å få fleire til behandling. Me må sikra reell valfridom, slik at pasientar kan velja behandlingsstad der det er kapasitet. Fritt behandlingsval må tilbake. Me må òg styrkja kommunane, slik at hjelpa kjem tidleg, før problema får veksa seg store. Ein skal ikkje bli sjukare av å venta på hjelp. Foreldre bryr seg ikkje om kven som gjev hjelpa, dei bryr seg om ho finst når dei treng ho. Dette handlar ikkje om mangel på kunnskap, det handlar om mangel på handling. Arbeidarpartiet har hatt ansvaret dei siste åra, og resultatet ser me no. Barn og unge som slit psykisk, har ikkje tid til fleire planar, rapportar og bortforklaringar. Dei treng hjelp no.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202622:38· Replikk

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen og Anne Grethe Hauan om å redusere ventetider for utredning, tilpasning og oppfølging av høreapparat (Innst. 413 S (2025–2026), jf. Dokument 8:258 S (2025–2026))

  Det støttar Framstegspartiet 100 pst. Å ha for mykje byråkrati rundt akkurat det der er eigentleg berre heilt unødvendig, så lenge ein kan få redusert det. Når det gjeld oppgåvefordeling – å bruka audiografar meir og endringar i regelverket og slikt – er dei eigentleg ei oppsummering av det Audiografforbundet har sagt i årevis. Så spørsmålet mitt er: Kvifor har regjeringa brukt så lang tid på å koma fram til den same konklusjonen?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202622:36· Replikk

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen og Anne Grethe Hauan om å redusere ventetider for utredning, tilpasning og oppfølging av høreapparat (Innst. 413 S (2025–2026), jf. Dokument 8:258 S (2025–2026))

  Takk for svaret. Det er faktisk heilt på sin plass å seia at me er veldig glade for at statsråden tek høyrselsproblematikken alvorleg. Det er ikkje difor me har dette representantforslaget. Dette er ei problemstilling som har vore i veldig mange år. Ein vil aldri klara å få det likt over heile landet – ventetider vil det jo vera ganske lenge uansett. Audiografforbundet peikar på at dei manglar refusjonsrett, og at det er for få kommunale stillingar og høgt arbeidspress. Som eg sa i innlegget mitt, har me ganske mange audiografar, men dei jobbar ikkje med det. Er statsråden einig i at utfordringa ikkje er å utdanna fleire audiografar, men òg å få fleire av dei me allereie har, tilbake i klinisk arbeid?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202622:35· Replikk

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen og Anne Grethe Hauan om å redusere ventetider for utredning, tilpasning og oppfølging av høreapparat (Innst. 413 S (2025–2026), jf. Dokument 8:258 S (2025–2026))

  Eg er veldig glad for at me får beskjed om at alt er på skjener, men innan 2029 er ei lita stund til. Spørsmålet mitt til statsråden er: Kva vil han gjera med dei som allereie står i kø no, som har venta? Kva svar har han til dei?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202622:20· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen og Anne Grethe Hauan om å redusere ventetider for utredning, tilpasning og oppfølging av høreapparat (Innst. 413 S (2025–2026), jf. Dokument 8:258 S (2025–2026))

  Det er vanskeleg å delta i eit fellesskap når ein ikkje høyrer kva som blir sagt. Det handlar om besteforeldre som ikkje får med seg kva barnebarna fortel. Det handlar om vaksne som slit med å følgja samtalar på jobb. Det handlar om barn og unge som skal læra, delta og vera ein del av fellesskapen. Målet er ikkje at alle skal høyra, men målet må vera at dei som kan få hjelp, får hjelpa dei treng no. Difor er det alvorleg når folk i Noreg må venta opptil to år på utgreiing, tilpassing og oppfølging av høyreapparat. To år er ikkje berre ei ventetid. Det er to år med færre samtalar og meir isolasjon der mange gradvis fell utanfor. Dette gjeld ikkje berre eldre, sjølv om veldig mange eldre blir hardt råka. Me veit at ubehandla høyrselstap kan vera knytt til både depresjon, sosial isolasjon og auka risiko for kognitiv svikt og demens. Difor handlar dette om langt meir enn høyreapparat, det handlar om å kunna vera med. Å høyra er ikkje ein luksus, men ein føresetnad for å delta. Regjeringa har lansert ein høyreapparatgaranti, og det er bra. Problemet er at garantiar ikkje fjernar ventelister. Regjeringa sitt mål er at folk skal få hjelp innan fire månader i 2029. Det er veldig bra ambisjonar, men folk som står i kø i dag, får ikkje hjelp av at målstreken blir flytta til 2029. Det som gjer denne saka ekstra frustrerande, er at mykje av løysinga allereie finst. Det finst om lag 800 utdanna audiografar i Noreg. Likevel arbeider berre rundt halvparten klinisk med utgreiing og tilpassing av høyreapparat. Audiografforbundet peikar på høgt arbeidspress, få stillingar, mangel på kommunale arbeidsplassar, låg lønn og manglande refusjonsrett som viktige årsaker. I dag blir mange pasientar sendt gjennom spesialisthelsetenesta sjølv om dei allereie er medisinsk avklarte og berre treng tilpassing eller justering av høyreapparat. Det binder opp spesialistar som burde bruka tida si på dei som faktisk treng spesialistbehandling. Fremskrittspartiet vil gje audiografar refusjonsrett, få fleire audiografar ut i kommunane og sørgja for at pasientar kjem raskare fram til den hjelpa dei treng. Folk treng ikkje fleire lovnader om kva som skal skje i 2029. Dei treng hjelp før det. Difor føreslår Fremskrittspartiet å bruka kompetansen som allereie finst, kutta unødvendige omvegar i systemet og få pasientane raskare fram til hjelpa dei treng. Eg tek opp forslaga til FrP.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202621:59· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag frå stortingsrepresentant Kjersti Toppe om desentralisering av sjukehustilbodet og sikring av lokalsjukehus med breiddekompetanse i heile landet (Innst. 414 S (2025–2026), jf. Dokument 8:253 S (2025–2026))

  Dei fleste av oss tenkjer nok ikkje så veldig mykje på sjukehuset før me faktisk treng det. Me reknar berre med at det er der, at nokon svarar når ein treng hjelp. Difor reagerer folk når lokalsjukehus og DPS blir svekte, ikkje fordi dei er imot endring, men fordi dei veit kva som står på spel. Denne saka handlar om lokalsjukehus, breiddekompetanse og behandling nær folk. Det handlar om noko me ser fleire stader i landet, at viktige tilbod blir svekte bit for bit. På Tynset ser me kanskje det tydelegaste dømet. Folk på Tynset opplever ikkje at dei har mista tilbodet over natta. Dei opplevde at tilbodet først blei redusert. Så blei det svekt. Til slutt blei det brukt som argument for å leggja det ned. DPS-en hadde tidlegare ti døgnplassar. Så blei det fem, så blei det plutseleg to, og no er døgntilbodet vekke. Åtte kommunar har mista sitt lokale døgntilbod, samtidig vedtok eit samrøystes storting i januar at DPS-tilbod ikkje skulle byggjast ned. Difor er det lov å spørja: Kva er verdien av eit samrøystes stortingsvedtak dersom det ikkje gjeld når det verkeleg blir sett på prøve? Nord-Østerdalen er større enn Oslo, Akershus, Vestfold og Østfold til saman. Når lokale tilbod blir fjerna i eit sånt område, aukar ikkje berre avstanden – det aukar belastninga òg. For helseføretaka blir avstanden målt i kilometer. For pasientane blir avstanden målt i smerte, uro og kor mykje krefter dei har att. For mange eldre og alvorleg sjuke kan ein ekstra time eller to vera forskjellen på om dei kjem seg til behandling eller ikkje. Menneske som slit psykisk er sjeldan den pasientgruppa som ropar høgast. Difor bør me lytta ekstra godt når så mange faktisk seier frå. Fastlegar, pasientar, pårørande og kommunar har sagt frå. Over 2 000 menneske har gått i fakkeltog. Likevel står me her. Då er det lov å spørja: Var dette ein reell prosess, eller var konklusjonen klar lenge før folk fekk seia meininga si? Dersom folk sit igjen med den kjensla, handlar ikkje dette lenger berre om DPS Tynset. Då handlar det om folk faktisk har noko dei skulle ha sagt.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202621:32· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag frå stortingsrepresentant Kjersti Toppe om desentralisering av sjukehustilbodet og sikring av lokalsjukehus med breiddekompetanse i heile landet (Innst. 414 S (2025–2026), jf. Dokument 8:253 S (2025–2026))

  Folk spør: Kva blir det neste som forsvinn? På Ringerike er folk bekymra. I Vestre Viken er folk bekymra. På Stord er folk bekymra. På Tynset forsvann døgntilbodet ved DPS. I Seljord forsvann døgntilbodet ved DPS. Og i Vestfold følgjer folk veldig nøye med, for når lokale tilbod blir svekte andre stader, er det mange som spør seg kva som blir det neste. Representantforslaget handlar om lokalsjukehus, om breiddekompetanse, om beredskap, og om noko så enkelt som å veta at hjelpa finst når me treng den. Eg kjem frå vakre Stord. Eg er fødd på Stord sjukehus, eg har fødd to barn på sjukehuset, og eg har familie som har brukt sjukehuset fleire gonger gjennom livet. Difor veit eg kva det vil seia å ha eit lokalsjukehus. Det handlar ikkje om nostalgi. Det handlar om tryggleik. Det handlar om å veta at nokon er der når livet plutseleg tek ei vending du ikkje såg koma. Frå Stord er det om lag ein times køyring til Haugesund. Det høyrest kanskje ikkje så dramatisk ut, men prøv å vera 94 år, prøv å vera alvorleg sjuk, prøv å vera pårørande – og skulle reisa til Haugesund for å ta røntgen, CT, MR eller ultralyd. Då blir faktisk ikkje avstanden målt i kilometer. Då blir avstanden målt i krefter. Den ekstra timen i bilen blir ikkje berre ein ekstra time – det blir ei belastning. Det blir meir uro og meir stress – og ikkje minst meir stress for pårørande. Det er også noko anna som skurrar. Me veit jo at det blir fleire eldre folk. Det har me blitt påminna om i mange år allereie. Me veit at fleire kjem til å trenge behandling, me veit at fleire kjem til å leva lenger med sjukdom, og me veit at presset på helsevesenet kjem til å auka. Det er det ingen som er uenig i. Då er det vel på sin plass å spørja: Kva er planen? Planen kan vel ikkje vera at folk skal reisa lenger når dei blir fleire? Planen kan vel ikkje vera at nærleik blir mindre viktig akkurat når behovet blir større? Framstegspartiet meiner at lokalsjukehusa er ein del av løysinga, ikkje problemet. Me treng sterke fagmiljø, me treng kapasitet, og me treng eit helsevesen som kjem nærare folk, ikkje fjernare frå dei. Når fleire kjem til å trenga hjelp, er det ei merkeleg tid å gjera hjelpa fjernare. Folk treng ikkje fleire forklaringar på kvifor tilbod forsvinn. Dei treng tryggleik for at hjelpa er der når dei treng henne, og det er då regjeringa må levera.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202620:15· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Julia Brännström Nordtug, Kristian August Eilertsen, Stig Atle Abrahamsen, Anne Grethe Hauan og Bård Hoksrud om justering av terskelverdien for legemidler (Innst. 416 S (2025–2026), jf. Dokument 8:238 S (2025–2026))

  524 dagar er den gjennomsnittlege ventetida norske pasientar må igjennom før nye legemiddel blir tilgjengelege gjennom det offentlege helsevesenet. 524 dagar er ikkje berre eit tal. Det er 524 dagar med venting, 524 dagar med smerte, 524 dagar der sjukdom kan utvikla seg mens systemet vurderer, reknar og greier ut. Dette handlar om den såkalla terskelverdien – eit teknisk omgrep som dei aller fleste ikkje har høyrt om. Men konsekvensane er svært konkrete. Terskelverdien seier noko om kva samfunnet er villig til å betala for nye behandlingar og legemiddel. Problemet er at denne verdien har stått stille sidan 2015, som det er blitt sagt veldig mange gonger her. På elleve år har prisane stige, kostnadene har stige, budsjetta har stige, men terskelverdien står framleis fast. Det betyr i praksis at betalingsviljen blir mindre år for år. Behandlingar som kunne blitt godkjende tidlegare, risikerer no å falla utanfor. Det er ikkje fordi legemidla nødvendigvis er blitt dårlegare, det er fordi systemet ikkje har halde tritt med røynda. Framstegspartiet meiner ikkje at me skal kasta pengar ut vindauget, me skal framleis stilla krav. Me skal framleis forhandla hardt, og me skal framleis ha respekt for skattebetalaranes pengar. Men me må òg ha respekt for pasientanes tid. For kva hjelper det at saksbehandlinga går raskare dersom pasientane framleis ikkje får tilgang til behandlingar? Kva hjelper det med nye utgreiingar dersom resultatet er at folk må venta endå lenger? I denne saka får me høyra at me må venta på meir kunnskap, at me må venta på nye utgreiingar, at me må venta på nye utrekningar. Pasientane har allereie venta nok. Når Kreftforeininga, Legeforeininga og pasientorganisasjonar og ei rekkje fagmiljø ropar varsku, bør me lytta. Det handlar om menneske som ventar på behandling, som kan gje betre helse, betre livskvalitet og i enkelte tilfelle fleire leveår. Regjeringa seier dei treng meir tid. Problemet i denne saka er ikkje at regjeringa manglar tal, problemet er at pasientane går tomme for tid.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202619:07· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Bård Hoksrud, Stig Atle Abrahamsen og Anne Grethe Hauan om beskyttelse av spedbarn mot RS-virus (Innst. 415 S (2025–2026), jf. Dokument 8:237 S (2025–2026))

  Det finst lydar foreldre aldri gløymer, som den første latteren, det første ordet og den vesle, raske pusten til ein nyfødd baby som søv trygt, men det finst òg ein annan lyd: lyden av eit spedbarn som kjempar for å få nok luft. Kvart år blir mellom 1 000 og 2 000 norske spedbarn lagt inn på sjukehus med RS-virus. For dei fleste er dette eit virus som går over av seg sjølv, men for dei aller minste kan det vera alvorleg. Foreldre sit ved sjukehussenga og ser brystkassa til barnet arbeida hardare og hardare for kvar pust. Ingen foreldre burde oppleva det dersom me kan førebyggja det. Det er nettopp det denne saka handlar om. Me står ikkje i ein situasjon der kunnskapen manglar. Me veit kva som verkar. Folkehelseinstituttet har anbefalt tiltak. Direktoratet for medisinske produkt har vurdert tiltaket. Verdas helseorganisasjon har anbefalt at land innfører vern mot RS-virus. Nesten heile Europa har gjort det. Finland har rapportert ein dramatisk nedgang i innleggingar etter innføring av vaksinen. Sverige har allereie starta med det. Mens andre land har bygd rekkverk langs vegen, står Noreg framleis og diskuterer om me skal kjøpa plankane. Det er veldig vanskeleg å forstå, særleg når me veit at dette ikkje berre kan hindra sjukdom og liding, men òg spara samfunnet for pengar. I dag er situasjonen slik at dei som har råd, kan kjøpa beskyttelse sjølv. Dei som ikkje har råd, må håpa på det beste. Det kostar ca. 2 500 kr for beskyttelsen, for tryggleiken. Slik skal me ikkje ha det. Helsa til eit spedbarn kan ikkje avgjerast av saldoen på kontoen til foreldra. Det handlar om tryggleik, det handlar om likskap, og det handlar om å bruka kunnskapen me allereie har. RS-sesongen ventar ikkje på budsjettprosessar. Viruset tek ikkje pause medan sakene går frå skrivebord til skrivebord. Når alle faglege lys står grøne, må nokon slutta å stå på bremsa, for bak alle tala står det eit barn, bak alle tala står det foreldre, og bak alle tala står det netter ingen familie ønskjer å oppleva. Difor må me få dette på plass så raskt som mogleg.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202617:57· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Erlend Svardal Bøe og Margret Hagerup om bedre tilgang til vaksiner og enklere gjennomføring av vaksinering (Innst. 422 S (2025–2026), jf. Dokument 8:225 S (2025–2026))

  Me brukar milliardar på å behandla sjukdom, men når me får sjansen til å hindra sjukdom før folk blir sjuke, går systemet plutseleg mykje saktare. Det er eigentleg det denne saka handlar om. For problemet er ikkje at me manglar vaksinar, problemet er at vaksinar som kan førebyggja sjukdom og redusera belastninga på helsevesenet, blir ståande fast i systemet. Fagfolka har gjort jobben sin. Dei har vurdert om vaksinen verkar, og om han er trygg. Dei har vurdert om han er verd pengane. Likevel kan sakene bli liggjande i årevis før det kjem ei avgjerd. Det er veldig vanskeleg å forstå. For dersom me veit at eit tiltak verkar, dersom me veit at det kan hindra sjukdom, og dersom me veit at det er ei god investering for samfunnet, kvifor skal det då bli ståande i kø? Framstegspartiet meiner at førebygging måtakast meir på alvor. Kvar pasient som slepp sjukdom, er ein gevinst for den enkelte, men det er også ein gevinst for helsevesenet. Den beste sjukehussenga er ofte den som aldri blir brukt. Samtidig er det viktig for meg å seia at Framstegspartiet ikkje er for tvang. Folk skal få bestemma over eigen kropp og eiga helse. Vaksinasjon må byggja på frivilligheit, tillit og god informasjon, men for å kunna ta gode val må folk få kunnskap og tilgang. Mange veit ikkje kva vaksinar som blir anbefalte. Mange veit ikkje når dei bør fornyast. Mange veit ikkje om dei høyrer til i ei risikogruppe. Difor støttar me betre informasjon, betre påminningsordningar og enklare tilgang til vaksinar. Me meiner òg at apotek og vaksineklinikkar må få spela ei større rolle. Helsetenestene må vera der folk er. Det gir betre tilgang, mindre byråkrati og frigjer tid hos fastlegane. Framstegspartiet støttar difor forslaga om raskare innføring av anbefalte vaksinar, meir open og føreseieleg saksbehandling, større bruk av apotek og vaksineklinikkar og betre tilgang til vaksinar på blå resept for fleire risikogrupper. For dette handlar eigentleg om noko ganske enkelt: Når fagfolka har gjort jobben sin, bør ikkje gode tiltak bli ståande fast i ein politisk kø. Den største forskjellen er ikkje mellom sjuk og frisk i denne saka, han er mellom dei som kan ta fram bankkortet og kjøpa seg vern, og dei som må venta på at regjeringa skal bestemma seg. Det er eit Forskjells-Noreg Framstegspartiet ikkje vil ha. Difor støttar me forslaga i saka.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 9. jun 202616:52· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Ida Lindtveit Røse, Jorunn Gleditsch Lossius og Joel Ystebø om trygghet for mødre i barselomsorgen (Innst. 429 S (2025–2026), jf. Dokument 8:205 S (2025–2026))

  Noreg er blant dei tryggaste landa i verda å føda i. Det skal me vera veldig stolte av. Dei fleste kvinner er fornøgde med både svangerskapsomsorga og sjølve fødselen, og det er eit kvalitetsstempel til jordmødrer, barnepleiarar og helsepersonell over heile landet. Men barseltida skårar lågare. Det ser me òg veldig godt i Vestfold. Dette bør me ta på alvor. Når fødselen er over, er faktisk ikkje behovet for hjelp nødvendigvis over. For mange er det då nye spørsmål, nye utfordringar og nye bekymringar melder seg, spesielt når det gjeld førstegongsfødande. For ein førstegongsfødande finst det inga erfaring å lena seg på. Alt er nytt. Kvar lyd frå ungen er ny, kvar bekymring er ny, kvar smerte er ny. Då betyr det mykje å vita at hjelpa finst dersom ein treng ho. Samtidig er kvinner ulike. Nokre kjem med ei lang ønskeliste, andre har ingen forventingar i det heile teke. Nokre ønskjer å reisa heim ganske raskt, andre treng meir tid. Nokre treng lite hjelp, mens andre treng mykje tid. Difor handlar ikkje trygg barselomsorg om at alle skal få det same. Det handlar om at alle skal få det dei treng. Kvart år opplever tusenvis av kvinner fødselsdepresjon. Mange slit med smerter, bekkenplager eller fødselsskadar lenge etter at dei har reist heim frå sjukehuset. Bak desse tala finst det ikkje berre statistikk, der finst det menneske, det finst familiar, det finst ungar. Difor er eg veldig glad for at Stortinget styrkjer innsatsen mot fødselsdepresjon og for kvinnehelse. Men Framstegspartiet kjem tilbake til det same spørsmålet: Kven skal vera der når hjelpa trengst? For den jordmora som har ansvar for fleire fødande samtidig, får ikkje meir tid av ein ny handlingsplan. Den nybakte mora som treng hjelp klokka tre om natta, blir ikkje tryggare av ein ny strategi. Difor treng me fleire jordmødrer, difor treng me fleire barnepleiarar og barselsjukepleiarar, og difor må me bruka kompetansen til jordmødrene betre. Me snakkar mykje om korleis me skal få fleire barn i Noreg. Då er det kanskje ikkje heilt ulogisk å starta med å ta best mogleg vare på dei som faktisk får ungar, for dersom me ønskjer fleire ungar i framtida, må me faktisk òg sørgja for at fleire opplever svangerskap, fødsel og barseltid som trygt og godt. Det verkar i alle fall som ein betre plan enn å berre skriva ein ny plan om det.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 28. mai 202617:53· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Seher Aydar og Marie Sneve Martinussen om å sikre pauserom for sykehusansatte (Innst. 324 S (2025–2026), jf. Dokument 8:199 S (2025–2026))

  Kven hadde eigentleg trudd at me i 2026 måtte til Stortinget for å sørgja for at helsepersonell får eit pauserom på jobb? At det i det heile teke har blitt ei politisk sak, seier eigentleg ganske mykje om korleis enkelte sjukehus blir planlagde i dag. Nye Drammen sjukehus skulle kosta 10 mrd. kr, no er prislappen oppe i 14 mrd. kr. Samtidig har debatten eksplodert, om mangel på pauserom, arbeidsplassar og fasilitetar for dei tilsette. Ein begynner jo å lura på kva i all verda det er som skjer når eit sjukehus blir fleire milliardar kroner dyrare, men ein samtidig klarer å byggja bort heilt grunnleggjande ting som pauserom for dei tilsette. Det er ikkje allverda dei ber om. Det er ein plass å setja seg ned, eta matpakken sin, skriva journal, kanskje leggja seg litt nedpå etter tunge vakter og sterke inntrykk, og trekkja pusten før neste alarm går. Det mest oppsiktsvekkjande er kanskje at dette ikkje burde vore ei sak i det heile teke. Ein skulle ikkje måtta kjempa for at helsepersonell skal få eit pauserom. Det burde gå på automatikk. Arbeidstilsynet har jo reglar for dette. Legeforeningen har åtvara i årevis om at nye sjukehus blir bygde for små, med for lite fleksible areal og ikkje-kliniske rom, som blir kutta for å spara pengar. Det same blir meldt frå sjukepleiarhald. Likevel har det skjedd igjen, og det skjer igjen. Då handlar dette om noko større enn berre eit manglande pauserom. Dette handlar om korleis sjukehus blir planlagde. Når kostnadene aukar og budsjetta blir pressa, verkar det ofte som om dei tilsette sine behov kjem sist i køen. Då ryk pauserom, arbeidsrom, garderobar – alt det som får ein arbeidskvardag til å fungera i praksis. Framstegspartiet meiner dette er feil måte å byggja sjukehus på. Sjukehus skal ikkje berre fungera i eit Excel-ark eller i ein økonomimodell, dei skal fungera i verkelegheita. Dei som jobbar i helsevesenet, står ikkje i ein vanleg arbeidskvardag. Dei står i kreftbehandling, hjartestans, psykiske kriser og dødsfall. Dei møter menneske på dei verste dagane i livet deira. Då burde det vera heilt sjølvsagt at dei også får skikkelege arbeidsforhold rundt seg. For dersom me ikkje eingong klarer å byggja sjukehus som fungerer for dei som skal halda helsevesenet oppe døgnet rundt, då har me faktisk starta i feil ende.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mai 202616:13· Innlegg

  Møte tirsdag den 26. mai 2026 kl. 12

  Når ambulansetenesta rykkjer ut til psykiske kriser, veit me at dette kan vera stille eller farleg på sekundet. Det kan vera psykose, sjølvmordskrise, rusutløyste samanbrot, fortvilte familiar som ikkje veit kva dei skal gjera lenger. Kanskje møter dei ein ung gut eller ei ung jente som har vore inn og ut av systemet i årevis, med akuttinnlegging, utskriving og nye samanbrot – dei same rundane gong på gong. Kanskje har han skada seg sjølv, kanskje har han trua mor si, og kanskje står mora bak i gangen, livredd og veit at sonen hennar snart kjem heim igjen uansett. Han er for sjuk til å klara seg åleine, men samtidig for frisk til å få hjelp lenge nok. Midt i dette skal ambulansetenesta skapa ro før det tippar heilt over. Det er store krav å leggja på folk. Dei skal vurdera risiko, skapa tillit og ta kontroll, ofte på få minutt i situasjonar som er uoversiktlege og kan bli farlege. Dei skal ta vare på både pasient, pårørande og seg sjølve, samtidig. Det er ein krevjande jobb. Samtidig blir politiet stadig oftare involvert i psykiske helseoppdrag. Det seier eigentleg ganske mykje om kor pressa systemet vårt er. Dette har politiet sjølv peika på i årevis. Dei har bedt om ein psykisk helse-ambulanse, fordi desse situasjonane krev noko anna enn det vanlege patrulje- og ambulanseoppdrag gjer. Dette handlar ikkje om kritikk – tvert imot. Det handlar om å gje betre verktøy, meir støtte og rett kompetanse når det verkeleg gjeld. Me veit kva som fungerer. I Bergen har psykiatriambulansen vore i drift i mange år. Erfaringane er veldig gode, og situasjonane roar seg ofte. Behovet for politibistand er mindre. Det er fordi rett kompetanse kjem tidleg. Det er det me ber om: at dei som møter dei mest krevjande psykiske krisene, ikkje skal stå åleine, at hjelpa er tilpassa det pasienten treng, og at dei som rykkjer ut, har det dei treng for å gjera ein god og trygg jobb. Det er betre for pasienten, det er betre for familien, det er betre for dei tilsette, og det frigjer politiet. Psykisk krise er fyrst og fremst helse. Dei som står i det – både pasientane, familiane og dei som rykkjer ut – fortener betre enn det me gjev dei i dag.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mai 202614:38· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen, Anne Grethe Hauan og Morten Kolbjørnsen om å sikre norsk legemiddelberedskap gjennom nasjonal produksjon og forpliktende beredskapsavtaler og Representantforslag frå stortingsrepresentantane Geir Pollestad og Kjersti Toppe om ei offensiv satsing på norsk legemiddelproduksjon og -beredskap (Innst. 317 S (2025–2026), jf. Dokument 8

  Det er seks år sidan covid-19 trefte verda, seks år sidan grensene blei stengde, seks år sidan Noreg mangla munnbind, hanskar og heilt grunnleggande smittevernsutstyr. Eg trur veldig mange hugsar bileta frå Gardermoen då tidlegare statsminister Erna Solberg stod og tok imot medisinar frå utlandet, som om det var ei luftbru inn til eit katastrofeområde. Det burde ha vore eit nasjonalt varselsignal. For covid-19-pandemien viste oss noko veldig brutalt: Noreg hadde gjort seg farleg avhengig av at resten av verda alltid skulle levera akkurat det me trong, akkurat når me trong det. Det handlar ikkje berre om Paracet og plaster. Det handlar om livsviktige medisinar som folk er heilt avhengige av kvar einaste dag – insulin, antibiotika, kreftmedisinar, anestesimedisin, blodfortynnande medisinar og ei lang rekkje andre legemiddel som sjukehus, ambulansar og pasientar må ha tilgang til for at helsevesenet faktisk skal fungera. Kva skjer dersom dei forsyningane stoppar opp? For samtidig som verda blir meir uroleg, har me framleis ikkje kontroll på noko så grunnleggande som om me faktisk har det sjukehusa treng dersom ei større krise varer over tid. Det mest oppsiktsvekkande er kanskje at Stortinget faktisk allereie i 2021 vedtok at ein skulle få på plass beredskapsavtalar for norsk produksjon av viktige legemiddel. Seks år etter covid-19 står me framleis her utan at det er på plass. Det er ganske alvorleg. Samtidig seier legemiddelindustrien sjølv at norske fabrikkar kan produsera store delar av dei kritiske legemidla NATO meiner er nødvendige i krise og krig, dersom staten inngår avtalar og sikrar råvarer og emballasje. Industrien seier dei kan bidra. Forsvaret åtvarar om beredskapen. Legeforeningen seier dette må behandlast som nasjonal sikkerheit. Men regjeringa svarer framleis med det same: at dette er komplisert. Ja vel, men virus, krig og kriser bryr seg fint lite om juridiske fotnotar og byråkratiske prosessar. Fremskrittspartiet ber ikkje om at Noreg skal produsera absolutt alt sjølv. Me ber om noko mykje meir grunnleggande: at landet skal ha evna til å halda folk i live dersom resten av verda sluttar å levera. For beredskap handlar ikkje om kva som fungerer på ein heilt vanleg tysdag i fredstid. Beredskap handlar om kva som skjer den dagen hyllene igjen står tomme.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mai 202612:49· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Marius Langballe Dalin, Oda Indgaard, Ingrid Liland, Arild Hermstad, Siren Julianne Jensen, Frøya Skjold Sjursæther og Une Bastholm om å avvikle Helseplattformen og sørge for brukervennlige journalsystemer (Innst. 328 S (2025–2026), jf. Dokument 8:155 S (2025–2026))

  Helseplattforma skulle bli framtida for norsk helseteneste. Éin journal, betre samhandling, meir tid til pasientane. I staden har dette utvikla seg til å bli eit av dei største IT-problema me har sett i norsk helsevesen. Dette er ikkje noko Framstegspartiet har funne på for å laga politisk bråk. Problema blei så alvorlege etter innføringa ved St. Olavs hospital i Trondheim kommune at Riksrevisjonen gjekk inn og granska heile prosjektet. Bakgrunnen var varsel frå helsepersonell, meldingar om svekt pasienttryggleik, tekniske problem og ein arbeidskvardag som mange opplevde som langt meir krevjande enn før. Mange har beskrive timar framfor skjermen i staden for tid med pasientane. Riksrevisjonen var knalltydeleg. Dei gav den hardaste kritikken dei har: sterkt kritikkverdig. Det er ikkje kvardagskost. Dei peika på svak styring, mangelfull kontroll, og at ein gjekk vidare sjølv om risikoen var kjent. Samtidig har helsepersonell fortalt om meirarbeid, dårlegare arbeidsflyt og mindre tid til pasientane. Ingen påstår at absolutt alt er feil, men når pasienttryggleiken blir utfordra, og tilliten ute i tenestene sviktar, held det ikkje å visa til fine ambisjonar og glansbilete frå då prosjektet blei lansert. Rekninga berre veks, milliard på milliard. Det er pengar for folk flest, pengar som skulle gått til fleire helsearbeidarar, betre kapasitet og raskare behandling. I staden har me fått eit prosjekt som stadig fleire opplever som eit tungt og kostbart feilspor. Framstegspartiet meiner me no må tora å stilla dei spørsmåla regjeringa verkar uvillig til å stilla. Kor lenge skal dette halda fram, kor mykje meir skal brukast, og kvar går grensa før nokon faktisk seier stopp? Det kan ikkje vera sånn at prestisje blir viktigare enn praksis. Når dei som står nærmast pasientane, seier frå om alvorlege problem, må politikarane lytta. Dette handlar ikkje om å vera mot digitalisering, det handlar om å vera for løysingar som fungerer i praksis – system som hjelper helsepersonell i staden for å gjera arbeidskvardagen meir tungvinn. Til slutt handlar dette om tillit, tillit til systema, tillit til leiinga og tillit til at politikarar faktisk grip inn når noko openbert ikkje fungerer som det blei lova. Nokre gonger er det mest ansvarlege faktisk å stoppa før det blir endå dyrare, endå større og endå vanskelegare å rydda opp i.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 21. mai 202610:54· Innlegg

  Representantforslag frå stortingsrepresentantane Bård Hoksrud, Trond Helleland, Anne Lise Gjerstad Fredlund, Erling Sande, Remi Sølvberg, Marius Langballe Dalin, Jørgen H. Kristiansen og Grunde Almeland om å sikre det regionale flytilbodet på FOT-rutenettet i Sør-Noreg (Dokument 8:291 S (2025–2026))

  Det seier eigentleg ganske mykje at Arbeiderpartiet står heilt åleine i denne saka. Det burde kanskje få nokre varsellampar til å begynna å blinka. For dette handlar ikkje om luksus. Det handlar om arbeidsplassar, om industri og om folk faktisk kjem seg på jobb utanfor Oslo. Igjen verkar Arbeiderpartiet å gløyma kvar pengane faktisk kjem frå. Noreg lever ikkje av PowerPoint-ar og møtebord i Oslo. Me lever av folk som byggjer, produserer og skaper verdiar ute langs kysten – av folk som dei som bur på Stord, som jobbar på verfta, i industrien, offshore, og av folk som står opp tidleg, jobbar skift og held hjula i gang kvar einaste dag. Sjølv om eg flytta frå Stord for mange år sidan, har eg framleis familie der, og turane heim til Stord går ofte via Stord Lufthamn, Sørstokken med fly. Det er faktisk noko heilt eige med Stord lufthamn. Der er det ikkje kilometerlange terminalar og robotstemmer. Der er det ekte folk, framifrå service og eit bagasjeband som er så lite at ein knapt rekk å bli irritert før kofferten kjem. Flyplassen blei ikkje bygd for luksus. Den blei bygd fordi industrien trengte han. Eg har sjølv jobba både på verftet og i oljeindustrien. Stord byrja med skipsbygging, men då olje- og offshoreeventyret tok fart, trengte industrien ein flyplass for å få folk, kompetanse og prosjekt raskt inn og ut av regionen. Etter sterkt press frå verftet, næringslivet og kommunane kom flyplassen på plass i 1985. På Stord har folk vore med og bygd Statfjord, Gullfaks, Oseberg, Troll, Snorre, Johan Sverdrup og Johan Castberg, for å nemna nokre prosjekt. Dette er nokre av dei største industriprosjekta i norsk historie, og prosjekt som har skapt enorme verdiar for dette landet i mange tiår. Mens enkelte i Oslo diskuterer verdiskaping i møterom, står folk på Stord ute i regnet og byggjer prosjekta som finansierer store delar av velferda i dette landet. Difor blir det ganske spesielt når Arbeiderpartiet no står åleine igjen og vil ha dyrare billettar, færre sete og eit svakare flytilbod. For folk flest langs kysten handlar dette om å halda hjula i gang, om arbeidsplassar, om familiar og om verdiskapinga staten lever av. Det er ganske krevjande å leva av verdiskaping dersom ein gjer det stadig vanskelegare for dei som faktisk skaper verdiane.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 7. mai 202610:32· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Erlend Svardal Bøe, Henrik Asheim og Margret Hagerup om en bedre gjennomføring og forvaltning av pasientreiser og Representantforslag frå stortingsrepresentantane Kjersti Toppe og Geir Inge Lien om ei betre pasientreiseordning (Innst. 226 S (2025–2026), jf. Dokument 8:114 S (2025–2026) og Dokument 8:117 S (2025–2026))

  Det er noko fundamentalt galt når eit menneske kjem meir utsliten heim frå pasientreisa enn frå sjølve behandlinga når sjuke folk sit samanbrett i baksetet på ein pasienttaxi i time etter time, mens systemet feirar at det sparte nokre hundrelappar når eldre menneske kjem heim midt på natta når kreftpasientar blir sende på rundreise for at samkøyringa skal «gå opp» når folk gruar seg meir til transporten enn til sjukehuset Då har me bygd eit system som fungerer flott i eit regneark, men veldig dårleg for menneska som sit i bilen. Me har høyrt om kreftsjuke Elisabeth, som etter ei behandling blei sett igjen ute i snøen. Taxien kom aldri. Ho hamna som nummer 30 i telefonkø. Ho svima av ute – våt og forvirra. Me har òg høyrt om ALS-sjuke Frode, som sat i rullestol og venta i over tre timar på transport heim etter behandling. Han sa: Ein veit aldri om ein ventar sju minutt eller fire timar. Tenk litt på kva det gjer med menneske som allereie er på sitt svakaste. Tenk å vera ferdig med behandling – kroppen er tom, kvalmen kjem, biverknadene slår inn. Du frys og er uvel. Kanskje må du på toalettet heile tida. Alt du vil er koma heim – heim til ro og fred. Men systemet seier: Vent litt til. Dette skjer ikkje berre ein gong. Mange reiser slik kvar dag til behandling. Nokre må venta på samkøyring, fleire stopp og på transport som ikkje går før fleire timar seinare fordi ruta skal bli så billeg som mogleg. Nokre blir gløymde og sit igjen aleine etter behandling medan kroppen berre blir dårlegare og klokka går – det er ikkje kjekt. Og dersom dette er belastande i Vestfold, tenk då på korleis det er for dei som verkeleg bur i grisgrendte strøk. Landet vårt er ikkje bygd rundt Oslo og storbyane. Det bur folk langs kysten, i dalar, på øyar og i små bygder over heile landet. Også dei skal kunne bli sjuke utan å bli sende ut på ei reise som tappar dei for dei siste kreftene dei har igjen. Før spurde systemet: Korleis får me denne personen trygt fram? No verkar det som om systemet spør: Korleis får me denne turen billigast mogleg? Ingen blir mindre sjuke av å sitja seks timar ekstra i ein bil for å spara staten nokre hundrelappar. Framstegspartiet meiner pasientane må koma først. Då kan ikkje systemet berre handla om kva som er billigast på eit anbod. Det må handla om kva som er forsvarleg for mennesket som sit i bilen. Pasientreiser skal vera trygg transport til behandling, ikkje eit ekstra hinderløp for sjuke folk. Når kreftsjuke blir ståande ute i snøen, når ALS-pasientar ventar i timevis, og når eldre menneske sit gråtande fordi dei trur dei er gløymde, er ikkje systemet kostnadseffektivt.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202615:45· Innlegg

  Møte torsdag den 23. april 2026 kl. 10

  Takk for interpellasjonen. Eg meiner faktisk at interpellanten blandar saman to ulike spor. Det eine er om dagens reglar er uklare, og det andre er om ein eigentleg ønskjer nye forbod. Det er faktisk ikkje det same, for det finst allereie reglar, som statsråden nettopp sa. Det finst òg grenser, og dersom nokon går over dei grensene, finst det reglar som kan brukast. FrP ønskjer ikkje nye forbod. Surrogati er etisk krevjande for veldig mange, og det har eg stor respekt for. Samtidig er eg glad for at Framstegspartiet har teke eit tydeleg standpunkt i akkurat saka om surrogati. Me har større tru på at nasjonale reguleringar i Noreg ville kunna sikra alle partar på ein best mogleg måte. Likevel er det ikkje det denne interpellasjonen handlar om, for om ein ønskjer forbod eller klare reglar, er ikkje det same. Uansett kva ein meiner om surrogati, blir barn fødde. Det er eit faktum. Då meiner eg at det ikkje er vår oppgåve å stå på brygga og peika finger mot båten som alt har lagt til. Då må me ta imot dei som kjem i land, og det er der det beste for barnet begynner. I dag møter mange familiar ei papirmølle som kan minna meir om ei hinderløype enn om hjelp. Det er registrering av foreldreskap, juridiske avklaringar, stebarnsadopsjon – prosessar som kan ta tid og skapa uvisse. Det burde ha vore mykje enklare. Det burde gå raskare, for ungar skal ikkje bli ståande fast i eit system som går sakte når livet deira går fort. Eg undrar meg òg over sporet interpellasjonen legg opp til, for mykje av rådgjevinga det blir vist til, skjer digitalt, og fleire av desse aktørane er etablerte i andre land. Korleis ein i praksis skal gjera det ulovleg å ha eit digitalt møte med eit selskap i Sverige, er for meg uklart. Dersom dagens reglar blir brotne, må dei handhevast. Dersom ein ønskjer nye forbod, må ein seia det. Det er noko heilt anna. Til slutt handlar dette om kva Stortinget vil vera. Skal me byggja fleire hinder, eller skal me rydda vekk nokre av dei? Eg meiner me bør rydda: mindre symbolpolitikk, klare reglar, raske avklaringar og det beste for barnet først. Det burde ikkje vera det mest kontroversielle me seier i denne salen, det burde vera det mest sjølvsagde. (Innlegg er under arbeid)

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202615:28· Innlegg

  Innstilling frå helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Ida Lindtveit Røse, Georg Gulli og Jonas Andersen Sayed om et nasjonalt røykesluttprogram – uten kostnad for staten (Innst. 207 S (2025–2026), jf. Dokument 8:93 S (2025–2026))

  For Framstegspartiet handlar denne saka om noko veldig grunnleggjande: om valfridom, om ansvar og om staten sitt forhold til folks eigne livsval. Me meiner at vaksne, myndige menneske i utgangspunktet skal få bestemma over eige liv, så lenge det ikkje går ut over andre. Me er ikkje tilhengjarar av å avgrensa kvardagen til folk gjennom stadig fleire forbod, høgare avgifter og statleg peikefinger. Det gjeld også på tobakks- og nikotinfeltet. Eg er heilt sikker på at alle politiske parti har ein tobakks- og nikotinavhengig iblant seg. Målet i denne politikken er klart: færre som røykjer. Røyking er det som skadar mest, og det er der innsatsen må rettast, men då må politikken òg byggja på korleis folk faktisk kjem seg vekk frå røyken. For dei fleste skjer ikkje røykeslutt i eitt rykk, det skjer stegvis. Folk trappar ned, dei bytter bort det som skadar mest, mot noko som skadar mindre. Det er sånn folk faktisk gjer det, uavhengig av kva staten meiner, og av kva me bør gjera. Likevel har me i Noreg fått ein politikk som gjer desse stega veldig vanskelege. Tobakksfri snus er forbode. Nye nikotinprodukt blir stengde ute. Samstundes er det fullt lovleg å selja produkt med tobakk, altså dei som er mest skadelege. I praksis betyr det at ein må gjera eit produkt verre for helsa for å få det godkjent. Det er ikkje streng politikk, det er systemfeil. For Framstegspartiet handlar dette òg om valfridom – ikkje valfridom utan ansvar, men retten for vaksne som allereie er nikotinavhengige, til å velja eit mindre skadeleg alternativ enn sigaretten. Det handlar om valfridom ut av røykinga, ikkje valfridom inn i ho. Samtidig er me også veldig tydelege på å seia at barn og unge skal vernast strengt. Der er det brei einigheit, men det er fullt mogleg å ha eit sterkt ungdomsvern og samtidig gje vaksne røykjarar fleire lovlege og regulerte alternativ. Dette er ikkje anten eller. Når staten strammar inn så mykje at folk i praksis berre sit igjen med eitt lovleg val, er det grunn til å stilla spørsmål ved om politikken treffer. Når me forbyr meir enn resten av nabolanda, sluttar ikkje folk, dei finn berre andre vegar. Då får me meir grensehandel, dårlegare kontroll og mindre oversikt. Det er ikkje streng politikk, det er dårleg politikk. Difor fremjar Framstegspartiet eigne forslag i denne saka, og me vil erstatta forbod med regulering. Me vil gje fleire realistiske vegar bort frå røykinga, og me vil endra rammevilkåra og ikkje berre gjenta verkemiddel som kanskje allereie er prøvde ut utan å lukkast.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202615:17· Replikk

  Innstilling frå helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Ida Lindtveit Røse, Georg Gulli og Jonas Andersen Sayed om et nasjonalt røykesluttprogram – uten kostnad for staten (Innst. 207 S (2025–2026), jf. Dokument 8:93 S (2025–2026))

  Eg har ikkje høyrt om 2010 tidlegare. Då reknar eg òg med at ein skal kopiera det som no er føreslått innført i England. Det er ny informasjon og faktisk veldig graverande med tanke på korleis politikken er i dag. Det er brei fagleg semje om at snus er mindre skadeleg enn å røykja sigarettar, og mange har gått frå røyk til snus. Mykje tyder på at dette har bidratt til at røykinga har gått ned i Noreg. Samtidig kan produkt med tobakk seljast, mens tobakksfrie alternativ blir stengde ute. I praksis betyr det at ein må gjera produkt meir skadelege for å få dei lovlege. Folk er ulike, og folk sluttar ulikt. Vil statsråden då vurdera om skadereduksjon, inkludert regulert tilgang til tobakksfri snus – utanom dei som blir selde på apoteket og i butikken, som du har snakka om – bør få ein tydelegare plass i norsk tobakkspolitikk enn i dag?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202615:15· Replikk

  Innstilling frå helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Ida Lindtveit Røse, Georg Gulli og Jonas Andersen Sayed om et nasjonalt røykesluttprogram – uten kostnad for staten (Innst. 207 S (2025–2026), jf. Dokument 8:93 S (2025–2026))

  Det som skjer her, er etter mitt syn prinsipielt alvorleg, for regjeringa brukar ei høyring som grunnlag for å halda fast ved eit forbod sjølv om Stortinget har opna opp for at slike produkt kan tillatast. Eg høyrer du seier det er tillate, men det er eit legemiddel som blir selt på apotek og i butikkar. Eg har smakt det og synest det er heilt forferdeleg, men eg har lyst til å velja sjølv. Det er òg litt av poenget. Me ønskjer å innføra dette, slik at det er tilgjengeleg for alle saman. Kvifor vel regjeringa å la ein underliggjande etat avgjera dette i praksis, i staden for å leggja saka fram for Stortinget og la demokratiet avgjera?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202615:13· Replikk

  Innstilling frå helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Ida Lindtveit Røse, Georg Gulli og Jonas Andersen Sayed om et nasjonalt røykesluttprogram – uten kostnad for staten (Innst. 207 S (2025–2026), jf. Dokument 8:93 S (2025–2026))

  Statsråden snakkar mykje om intensjonar og pengar, men eg saknar svar på det heilt grunnleggjande: Kva grunnlag har regjeringa for å vidareføra eit forbod når Stortinget har vedteke det motsette? Det er eigentleg spørsmålet. Stortinget vedtok i 2023 eit regelverk som legg til grunn at e-sigarettar med nikotin skal kunna seljast når tobakksdirektivet trer i kraft. Likevel seier Helsedirektoratet no at forbodet skal halda fram i påvente av ei høyring. Meiner statsråden at ei pågåande høyring gjev regjeringa grunnlag for å setja vedtaka til Stortinget til side?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202614:51· Innlegg

  Innstilling frå helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Ida Lindtveit Røse, Georg Gulli og Jonas Andersen Sayed om et nasjonalt røykesluttprogram – uten kostnad for staten (Innst. 207 S (2025–2026), jf. Dokument 8:93 S (2025–2026))

  Anne Grethe Hauan (FrP) [14:51:32] (ordførar for saka): Som saksordførar vil eg først takka helse- og omsorgskomiteen for eit godt og ryddig samarbeid i behandlinga av denne saka. Eg vil òg takka for dei mange innspela som har kome inn. Dei viser stort engasjement rundt eit tema som rører ved veldig mange. Saka me debatterer i dag, handlar om røyking og røykeslutt. Her er det brei einigheit i salen: Me vil ha færre som røyker. Røyking er skadeleg, og det er framleis den livsstilsfaktoren som fører til flest tapte leveår i Noreg. Mange ønskjer å slutta å røyka, men det er nok ikkje så enkelt. Folk sluttar på ulike måtar og i ulikt tempo. Her er det ikkje målet vi er usamde om, men om vegen dit. For oss i Framstegspartiet er det avgjerande at politikken tek utgangspunkt i korleis folk faktisk sluttar, ikkje berre i korleis ein ideelt sett ønskjer at dei skal slutta. Nokon brukar røykesluttprogram og legemiddel med oppfølging. Det er bra, og det skal vera ein del av verktøykassa. Samtidig veit me at mange ikkje kjem i mål på den måten. Andre går frå røyk til snus, og nokon går vidare til tobakksfrie alternativ. Poenget er ikkje at alle skal velja det same, poenget er at fleire må ha ein reell veg bort frå sigaretten. Forskinga skil tydeleg mellom det som skadar mest, og det som skadar mindre. Det er røyken og forbrenninga av tobakk som står for dei alvorlege helseskadane. Nikotin er ikkje risikofritt, men skadeprofilen er vesentleg annleis enn ved røyking. Det er denne forskjellen Framstegspartiet meiner politikken må ta på alvor, dersom målet faktisk er færre røykarar. Samtidig er det heilt grunnleggjande at barn og unge skal vernast mot nikotinbruk. Det er det brei einigheit om. Spørsmålet er altså ikkje om me skal verna unge, men korleis me kombinerer eit sterkt ungdomsvern med ein politikk som hjelper vaksne røykarar bort frå det mest skadelege produktet. Med dette som bakteppe meiner me det er på høg tid å stilla spørsmål ved om dagens regelverk treffer slik det er meint. Når produkt med tobakk er lovlege, mens tobakksfrie alternativ blir stengde ute, står regelverket for mange fram som vanskeleg å forstå. Det peikar på eit behov for å sjå nærare på samspelet mellom mål, verkemiddel og faktisk effekt. Målet må vera færre som røyker, betre folkehelse og fleire reelle vegar ut av røykinga. Det er desse perspektiva Framstegspartiet tek med seg inn i debatten, og eg ser fram til ordskiftet. Eg tek opp forslaga Framstegspartiet er med på.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202612:46· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen og Anne Grethe Hauan om tiltak for bedre behandling av personer med alvorlige psykiske lidelser og styrket vern av samfunnet (Innst. 189 S (2025–2026), jf. Dokument 8:85 S (2025–2026))

  Det finst familiar i dette landet som lever med konstant uro, som søv med telefonen på nattbordet fordi dei ikkje veit kva som skjer i morgon, som ser eit menneske dei er glade i, forsvinna litt meir kvar dag, mens systemet står og vurderer. Eg har snakka med dei familiane og dei pårørande. Dei seier det same: Me ropte om hjelp, me bad, me trygla, men det skjedde ingenting før det var for seint. Dette er ikkje enkelthistorier. Dette er eit mønster. Tilsette varslar. Politiet merkar presset. Kommunane strekkjer seg til det brest, og pasientane ramlar hardt. Kva gjer regjeringa? Dei skriv planar, dei viser til prosessar, og dei peikar på helseføretaka. Det er som å stå midt i ein brann og få tilsendt ein rapport om brannsikkerheit. Me veit kva som skjedde i 2017. Eit nytt krav blei innført: manglande samtykkekompetanse. Intensjonen var nok god. Resultatet har vore brutalt for veldig mange. Kva skjer når ein person er alvorleg psykisk sjuk, men framleis blir vurdert til å forstå nok til å seia nei. Jo, då står hjelpeapparatet der med hendene bundne og ser på at ein person blir sjukare. Det er ikkje verdig. Det er ikkje fridom. Det er systemsvikt. Så kjem hjelpa, men då kjem ho for seint – tyngre, hardare og med fleire tvangsvedtak, fleire innleggingar og fleire rundar i det eg kallar eit psykisk helsevern på rundgang. Eg blir oppriktig provosert når regjeringa lèt som om dette berre handlar om å følgja med og evaluera vidare. Folk der ute lever ikkje i ei evaluering. Dei lever i kvardagen, i frykta og i avmakta. Mens regjeringa ventar, skjer dette. Fleire pasientar går i svingdør mellom innlegging og utskriving. Fleire pårørande står åleine med ansvar dei aldri skulle hatt. Fleire alvorlege situasjonar får utvikla seg lenger enn dei burde. Samtidig har me bygd ned kapasiteten. Døgnplassar har forsvunne. Tilbod blir svekte. Lokale tenester blir vekk. Det er ein farleg kombinasjon. Det blir høgare terskel for å gripa inn og dårlegare kapasitet når ein først gjer det. Det er ikkje politikk, det er risikosport. Framstegspartiet seier at nok er nok. Me må tilbake til eit lovverk som gjer det mogleg å hjelpa når folk treng det, ikkje når det har gått for langt. Me må tora å gripa inn tidlegare når sjukdomen tek styring over livet til eit menneske. Me må ta i bruk all kompetanse som finst, også private fagmiljø, slik at kapasiteten faktisk står i stil med behovet.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 23. apr 202611:37· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Henrik Asheim, Erlend Svardal Bøe, Margret Hagerup, Anne Kristine Linnestad, Erna Solberg og Tone Wilhelmsen Trøen om et helhetlig løft for kvinnehelse og overgangsalderen (Innst. 191 S (2025–2026), jf. Dokument 8:80 S (2025–2026))

  Overgangsalderen rammar halvparten av befolkninga. Likevel har han altfor lenge vore behandla som noko uklart, privat og politisk ubehageleg. Resultatet er eit system som altfor ofte ser ein annan veg, akkurat når behovet for tryggleik, behandling og støtte er størst. Dette er ikkje ei særinteresse. Det er ikkje eit nisjetema. Det er kvardag, helse og arbeidsliv – midt i den fasen der folk ber mest ansvar, både på jobb og heime. Overgangsalderen er litt som å stå og venta på ei bølgje. Du veit han kjem, men du anar ikkje når han kjem eller kor hardt han slår, og du veit ikkje kor lenge han varer. Nokre opplever berre ei lett krusing. Andre blir slåtte over ende. Det einaste sikre er at ingen veit på førehand kva for ei bølgje dei får, og at dette ikkje er noko ein kan velja bort eller styra når han først rullar inn. Det som gjer dette til politikk, er at denne bølgja ofte kjem midt i livet, midt i arbeidslivet og midt i ansvaret. Samstundes er forventningane om å levera like høge som før. For Framstegspartiet handlar dette om helse, arbeid og rettferd. Kvinner i alderen 45–55 år er blant dei mest erfarne og kompetente me har. Når overgangsplager ikkje blir tekne på alvor, og behandling ikkje er tilgjengeleg i tide, ser me raskt konsekvensane: meir sjukefråvær, redusert arbeidsevne og i verste fall fråfall frå arbeidslivet. Dette er ikkje fordi viljen manglar. Det er fordi systemet ikkje stiller opp. Det finst dokumentert samanheng mellom overgangsplager, arbeidsevne og sjukefråvær, slik det òg går fram av saka til Stortinget. Likevel er altfor mange kvinner overlatne til seg sjølve, med lange ventetider, manglande tilbod og ei rekning dei må ta privat. Framstegspartiet er veldig tydelege i denne saka: Når behandling finst, fungerer og er fagleg grunngjeven, skal ho vera tilgjengeleg – uavhengig av lommebok. Det kan ikkje vera slik at kvinner må venta i månadsvis på hjelp eller betala behandlinga sjølve, mens helsa og arbeidsevna gradvis blir svekte. Blåreseptordninga er laga nettopp for situasjonar der medisinsk behandling kan redusera sjukefråvær og halda folk i arbeid. Difor meiner Framstegspartiet at hormonbehandling og relevant legemiddelbruk må inn i blåreseptordninga der det er fagleg rett, at privat kapasitet må takast i bruk når det offentlege ikkje strekk til, og at kvinnehelse må behandlast som det det faktisk er: ei investering i folk og i arbeidskraft. Heil til slutt vil eg seia at eg er veldig glad for at Arbeidarpartiet ser ut til å ha snudd, og at det kan sjå ut som det kan bli eit einstemmig vedtak.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 14. apr 202615:42· Innlegg

  Møte tirsdag den 14. april 2026 kl. 10

  Eg skal vera veldig kort. Eg har lyst til å seia at denne saka ikkje berre handlar om ein skule eller ei gruppe av studentar. Ho handlar om framtida, om beredskap og om kva slags samfunn me vil ha. Noreg er heilt avhengig av fly og helikopter, til ambulanseoppdrag, redningsteneste, beredskap og transport i heile landet. Då treng me pilotar som kjenner norske forhold, norsk luftrom, norsk topografi og norsk språk. Dette kjem ikkje av seg sjølv. Når studentar som allereie er i gang, ikkje får høve til å fullføra utdanninga si, svekkjer me vår eiga rekruttering. Me byggjer ikkje beredskap ved å stengja dørene for dei som har teke ansvar. Det minste me som storting kan gjera, er å sørgja for at systemet ikkje stoppar folk som faktisk prøver å fullføra. Heilt til slutt er det veldig viktig for meg å seia: Dette kostar ikkje staten pengar. Å seia nei er difor ikkje økonomi, men det er politikk.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 14. apr 202615:33· Innlegg

  Møte tirsdag den 14. april 2026 kl. 10

  Heime i Vestfold er det mange som følgjer med på denne saka akkurat no: foreldre, besteforeldre og ikkje minst unge folk som har satsa alt på ei utdanning dei trudde var trygg. Då Pilot Flight Academy gjekk konkurs, var det ikkje berre ein skule som stengde dørene. Det var rundt 170 studentar som fekk livet sitt sett på vent, med høg gjeld og utan moglegheit til å fullføra. For mange blei dette eit brutalt møte med eit system som ikkje var rigga for å ta vare på dei når noko gjekk gale. Dette er ikkje studentar som har teke lett på vala sine. Dette er folk som gjorde nettopp det samfunnet har bedt dei om: Dei valde utdanning, ansvar og eit krevjande framtidsyrke. Mange har flytta, teke opp store lån og sett både tid og krefter inn på eitt mål: å bli pilot. Pilotutdanninga er ikkje som andre studium. Ho er dyr, krev store forskotsbetalingar og gjev inga reell moglegheit til å bytta løp undervegs utan enorme kostnader. Det er som å ta førarkort for bil: Ein kan faktisk ikkje vera nesten ferdig – anten har du førarkort, eller så har du det ikkje. Ei uferdig pilotutdanning kan ein ikkje bruka til noko som helst anna i arbeidsmarknaden. Likevel er det akkurat der mange no står: med gjeld, men utan utdanning, med ansvar for lån, men utan moglegheit til å ta jobben dei «nesten» har utdanna seg til. Det er dette som gjer saka heilt spesiell. Framstegspartiet meiner difor at denne saka ikkje kan behandlast som ein vanleg konkurs. Når staten har godkjent utdanninga, opna for studiestøtte og gjort det mogleg å finansiera studiet gjennom Lånekassa, kan ikkje studentane stå heilt åleine når systemet sviktar. Då må me som lovgjevarar erkjenna at regelverket ikkje er godt nok, og at det treng justering.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mar 202613:40· Innlegg

  Møte torsdag den 26. mars 2026 kl. 10

  Eg er veldig takknemleg for at statsråden har registrert at eg har vore aktiv i akkurat denne saka. Det skulle eigentleg ikkje vore nødvendig. I oktober starta veldig mange av oss som nye stortingsrepresentantar og har fått overveldande mange saker tildelt. Denne saka er vel den som kanskje har sett mest merke i oss, iallfall hos meg. Eg synest det er veldig flaut på vegner av min rolle som stortingsrepresentant å fordjupa meg i denne saka og sjå kor langt tilbake den har vore omtalt i denne salen og frå denne talarstolen. Det er noko djupt urettferdig i at dei som vart utsette for grove overgrep, framleis må leva med konsekvensane, mens staten framleis brukar tid. Dette handlar ikkje om gamle papir, det handlar om levde liv – om menneske som i årevis har vakna med angst, om menneske som ikkje klarar å stola på andre, om familiar som har sett livsgleda forsvinna. Det handlar om år med behandling, sjukmelding og kamp for å halda hovudet over vatnet. Og det handlar om venting. Dei venta då dei prøvde å varsla, dei venta då sakene vart lagde vekk, og dei venta mens nye pasientar vart utsette for det same. Og no ventar dei igjen – på staten. Det finst ei grense for kor lenge ein kan be menneske som er blitt øydelagde, om å vera tolmodige. Stortinget har gjort sitt. Det er vedteke at det skal koma ei ordning, og det er slått fast at dette krev eit særleg ansvar frå staten. Likevel står dei ramma framleis utan svar på det viktigaste: Når kjem oppreisinga faktisk? Eg var lukkeleg eit par sekund her i stad då eg følte at statsråden nesten gav lovnader om at det ville koma pengar i revidert budsjett, men som heilt ny på Stortinget er ikkje eg så veldig god til å lesa mellom linjene, slik enkelte har gjort, og difor er eg litt tilbake til det hakket eg var før statsråden svarte, der eg rett og slett må be statsråden om å vera meir presis, sånn at me éin gong for alle kan få landa denne saka og får sleppa å ha dette hengande over oss. Og «over oss» betyr ikkje berre for statsråden; det gjeld òg for oss som er på Stortinget. For dei som blei ramma, er ikkje dette politikk – det er livet deira. Eg håpar inderleg at statsråden ordnar dette før revidert budsjett.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mar 202613:22· Innlegg

  Møte torsdag den 26. mars 2026 kl. 10

  Eg vil takka statsråden for svaret. Viss eg tolka det rett no, kan me slappa litt meir av, for statsråden lova at det vil koma noko i revidert nasjonalbudsjett. Då får eg håpa at offera i Varhaug-saka endeleg kan få lov til å prøva å gå vidare i livet. Uansett: Veldig mykje av det statsråden har sagt, vil då gjelda alle saker. Det eg har teke opp, gjeld Varhaug-saka. Problemet er at offera ikkje kan leva av forståing og prioritering på papiret. Eg har treft dei, og det går ikkje an å beskriva den lidinga som ligg i desse personane som faktisk har måtta venta i så lang tid for å få ei oppreisning. Det er difor ikkje godt nok å svara at dette må greiast ut. Me snakkar her om ei handfull menneske. Fleire av dei er no eldre, nokon er alvorleg sjuke, og nokon er suicidale. Me veit ikkje kor mange dei er. Det blei fanga opp at det var ca. 14 stykk tidlegare. Det er ein jobb som må gjerast. No gjeld det iallfall dei som har stått fram, og då er det faktisk viktig at me følgjer det opp og tek det opp som ei hastesak. Det er ikkje berre FrP som reagerer på dette. Kontrollkomiteen har peika på at regjeringa ikkje synest å ha ein klar framdriftsplan for å koma tilbake til Stortinget. Eigentleg vil eg avslutta no, for statsråden overraska med å koma med eit positivt svar, som eg skal ta med meg vidare i debatten. Så håpar me at me får ei god løysing på det så snart som mogleg.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mar 202613:14· Innlegg

  Møte torsdag den 26. mars 2026 kl. 10

  Nokre saker legg seg som ei tung skugge over eit samfunn. Varhaug-saka er ei slik sak. Dette er ei historie som sit i kroppen, ei historie som luktar av frykt, svik og stillheit. Gjennom fleire tiår gjekk sårbare menneske til behandling hos ein psykolog dei trudde skulle hjelpa dei. I staden blei dei utsette for grove seksuelle overgrep. VG si gravejournalistikk har vist korleis psykologen manipulerte og utnytta pasientane sine over lang tid. I podkastserien Dukkemannen blir det skildra korleis han manipulerte og forgreip seg på sårbare pasientar over fleire tiår. Det er eit sterkt arbeid, og det fortener ros, for utan slik journalistikk kunne mykje framleis ha lege i mørket. Dette er ikkje berre historia om ein overgripar, det er historia om eit system som svikta. Pasientar varsla, saker blei kjende, og likevel fekk dette halda fram. I ettertid er det dokumentert at politiet ikkje gjekk breitt nok inn i saka, og at alvorlege varsel ikkje blei undersøkte på ein måte som kunne stoppa overgrepa tidlegare. Konsekvensane er knapt til å ta inn. Menneske har fortalt at livet deira tok ei heilt anna retning, at relasjonar rauk, at helsa braut saman. Nokre blei så øydelagde at dei ikkje såg nokon annan utveg enn å ta sitt eige liv. Det er realitetar me ikkje kan snakka oss vekk ifrå. I Stortinget blei det slått fast at dette er ei sak i ein klasse for seg, og at staten har eit særleg ansvar når pasientar i offentleg behandling blir utsette for slike overgrep. Det blei vedteke at offera skal få ei eiga erstatningsordning. Eit knapt fleirtal samla seg om at staten måtte ta ansvar, etter fleire tiår med svikt. Det var rett, det var nødvendig, men det var faktisk ikkje nok. For sjølv etter vedtaket opplever mange av dei ramma at ventetida held fram, at svara er uklare, at oppreisinga framleis ligg framfor dei. Bak juridiske formuleringar og utgreiingar finst det menneske, menneske som har levd med skam og smerte i tiår, menneske som trudde dei skulle få hjelp, men i staden blei brotne ned. Difor handlar oppfølginga av Varhaug-saka om meir enn lovteknikk. Ho handlar om rettferd, om verdigheit, om at staten faktisk står ved ansvaret sitt når systemet sviktar. For kva slags tryggleik kan me lova dei som i dag søkjer hjelp, dersom slike saker får bli liggjande utan oppgjer? Dette er ikkje berre ei historisk sak. Det er ein prøvestein på om staten evnar å rydda opp når det verkeleg gjeld. Difor er spørsmåla enkle: Når kjem erstatningsordninga på plass? Når kjem ei tydeleg statleg orsaking? Og kva vil regjeringa gjera for å sikra at ein slik systemsvikt aldri kan utvikla seg igjen? For sterke ord utan handling blir berre nye svik.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mar 202613:08· Innlegg

  Møte torsdag den 26. mars 2026 kl. 10

  Takk for ein kort, men god debatt. Eg kan seia med ein gong at siste ord ikkje er sagt i denne saka, uansett utfallet av dagen i dag, for å seia det sånn. Eg vil avslutta med noko eg håpar me alle kan vera einige om, uansett kva standpunkt me har når det gjeld dei faglege spørsmåla: at menneske som lever med store smerter, fortener respekt, at dei fortener tryggleik, og at dei fortener ei helseteneste som faktisk er til å stola på. Når me får høyra om korleis kvardagen deira ser ut, korleis smerter pregar søvn, arbeid, familieliv og alt som er normalt for dei fleste av oss, trur eg ikkje dette handlar om ueinigheit. Det handlar om at me som ansvarlege folkevalde må sørgja for at systemet rundt dei er klart, trygt og forståeleg. Me veit at kunnskapen finst, og me kan få innhenta endå meir kunnskap. Me veit at andre land har gode erfaringar. Då må me hausta erfaringar derifrå. Me veit òg at når rammene er tydelege, skaper det tryggleik for både pasientar og fagfolk. Difor er det viktig at me tek signal frå pasientar, pårørande og fagpersonar på alvor. Dei ber ikkje om noko radikalt. Dei ber om at døra ikkje skal vera stengt før dei i det heile teke får banka på. Eg håpar at statsråden tek med seg dette vidare – ikkje fordi debatten krev det, men fordi menneska dette handlar om, treng det. Det er heilt vanlege menneske som berre ønskjer litt meir av det me andre tek for gjeve: lindring, kvile og ein kvardag som er til å leva med.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mar 202612:54· Innlegg

  Møte torsdag den 26. mars 2026 kl. 10

  Takk for svaret frå statsråden. Eg følte det var litt informasjon om det som me allereie visste om på førehand. Eg blei litt overraska når statsråden eigentleg berre avfeiar og seier at me ikkje kan innføra fleire middel. Uansett vil eg bruka desse minutta til å løfta nokre punkt som er heilt avgjerande i denne diskusjonen, uavhengig av kva syn ein måtte ha på medisinsk cannabis. For det første: Det blir ofte sagt at ein manglar dokumentasjon. Det stemmer ikkje. Allereie i 2016 slo norske fagmiljø fast at ei gruppe pasientar kan ha nytte av cannabisbaserte legemiddel, og både WHO, FN og amerikanske helsemyndigheiter har anerkjent den terapeutiske verdien. Dette er altså ikkje eit område utan kunnskap, dette er eit område der Noreg ligg bak. Eg er einig i at me treng meir forsking, men me får ikkje ny kunnskap av å stoppa opp alt. Difor meiner eg at me treng ei nasjonal ordning med registerstudie, der pasientane blir følgde tett i samtid og under trygg medisinsk kontroll. Det er slik me byggjer opp det nasjonale kunnskapsgrunnlaget og står tryggare når nye val skal takast i framtida. For det andre: Det blir ofte sagt at fagmiljøa må løysa dette. Men fagmiljøa kan ikkje løysa noko før rammene er på plass. I dag manglar me nasjonale retningslinjer, ein samla strategi og eit regelverk som gjev lik praksis i heile landet. Dette kjem av politiske val, og då må det òg rettast opp politisk. For det tredje: Det blir vist til at me allereie har ei ordning. Men når talet på pasientar som får uregistrerte cannabisbaserte legemiddel har falle med 30 pst. sidan 2022, når pasientar må betala store summar sjølve eller mistar behandling som verkeleg hjelper dei, då er ikkje dette ei ordning som fungerer. Då er det eit system som sviktar dei som treng det mest. For det fjerde: Nokre fryktar sniklegalisering. Men erfaringane frå Danmark viser det motsette. Åtte år med regulert medisinsk bruk har verken gjeve meir rekreasjonsbruk eller lekkasje til den illegale marknaden. Det viser at dette kan gjerast trygt når systemet er riktig utforma. Og for det femte: tryggleik. Standardiserte cannabisbaserte legemiddel har ein kjend og handterbar biverknadsprofil. Me må vere ærlege: For svært mange pasientar er alternativet i dag opioid, benzodiazepin og Z-hypnotikum – legemiddel som kan gje avhengigheit, og som står bak mange utilsikta overdosedødsfall. At pasientar ikkje eingong får vurdera eit trygt alternativ, er vanskeleg å forsvara. Kjernen i dette er enkel: Me har pasientar med store smerter og udekte behov. Me har legemiddel som allereie er lovlege for to diagnosar. Dette handlar ikkje om cannabis, det handlar om menneske.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mar 202612:45· Innlegg

  Møte torsdag den 26. mars 2026 kl. 10

  For en fantastisk nynorsk framføring av presidenten – veldig glad for det! I dag tek me opp ein viktig og samtidig krevjande situasjon for mange menneske i dette landet. Me snakkar om pasientar som lever med langvarige smerter – pasientar som har prøvd mykje, som ofte står på sterke medisinar, og som likevel ikkje får den hjelpa dei treng. Før me går vidare, er det veldig viktig for meg å seia heilt enkelt kva me eigentleg snakkar om. Det er standardiserte legemiddel. Me brukar omgrepet medisinsk cannabis, så det er ikkje rus me snakkar om, men legemiddel, laga på apotek og gjeve i form av dråper, kapslar eller spray. Dei blir brukte i helsevesenet allereie i dag, m.a. ved multippel sklerose og ved nokre sjeldne epilepsiformer. Dette er ikkje noko folk kjøper på gata. Dette er ikkje rekreasjonsbruk. Det er medisin, underlagt dei same krava som andre legemiddel. Likevel ser me at pasientar med andre alvorlege smerteplager i praksis ikkje får tilgang, sjølv når dei har dokumentert nytte. Mange må gjennom kompliserte unntaksordningar, dei må betala store summar sjølve, eller dei mister behandlinga fordi regelverket er utydeleg, og praksis varierer frå helseføretak til helseføretak. Denne situasjonen rammar menneske som ikkje ber om mykje. Dei ber om noko heilt grunnleggjande: å kunne sova ei natt utan intense smerter, å kunna jobba litt, å kunna delta i familien sin kvardag og å kunna kjenna at livet går framover, ikkje bakover. Når me samtidig veit at det store alternativet for mange av desse pasientane er opioidar – sterke legemiddel som kan gi alvorlege biverknader og avhengigheit – forstår ein frustrasjonen når dei opplever at døra til eit mogleg alternativ blir halden nesten heilt lukka. Samtidig ser me at utviklinga i andre land går i ei heilt anna retning. Danmark har i fleire år hatt ei forsøksordning, som dei no har valt å vidareføra nettopp for å samla kunnskap og erfaring. Store europeiske land som Tyskland og Storbritannia har etablert ordningar der legar kan vurdera slike legemiddel innanfor klare og trygge rammer. I Noreg er situasjonen framleis at berre to preparat er godkjente, og for resten av pasientane er tilgangen svært avgrensa. Det fører til at mange blir ståande i ei gråsone av uvisse, kostnader og manglande oppfølging. Nokre av dei som faktisk har nytte av behandlinga, opplever til og med å mista førarkortet – ikkje fordi dei er trafikkfarlege, men fordi regelverket ikkje heng med på utviklinga. Det er viktig å seia: Dette handlar ikkje om å endra narkotikapolitikken, det handlar ikkje om rus. Det handlar om helse, om funksjon, om kvardagen til menneske som slit med smerter me andre ikkje kan sjå, men som dei lever med kvar einaste dag. For mange av desse pasientane er det snakk om å få litt av livet tilbake. I ein debatt som lett kan bli teknisk og komplisert, er det nettopp dette me må hugsa – menneska det gjeld. Difor meiner eg at me må stilla dei grunnleggjande spørsmåla: Kvifor har Noreg ikkje i større grad valt å læra av land som alt har samla erfaring? Kvifor er det framleis så vanskeleg for legar å vurdera denne typen behandling når alt anna har svikta? Og korleis kan ein sikra at pasientar med store smerter ikkje blir ståande utan alternativ? Me politikarar skal ikkje bestemma kva medisin ein pasient skal ha. Det er legane som skal gjera den faglege vurderinga, men me har ansvar for at legane faktisk har eit handlingsrom, at regelverket er tydeleg, at praksis er lik, og at pasientar ikkje ramlar mellom fleire stolar. Dette handlar om å skapa tryggleik. Det handlar om eit helsevesen som møter pasientar med hjelp – ikkje hindringar – og det handlar om å sørgja for at menneske som lever med smerter, får ein reell sjanse til å få ein betre kvardag.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 26. mar 202610:24· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Kathy Lie, Marian Hussein og Anne Lise Gjerstad Fredlund om et bedre tilbud innen psykisk helsevern (Innst. 171 S (2025–2026), jf. Dokument 8:74 S (2025–2026))

  Psykisk helsevern i Noreg har ikkje først og fremst eit planproblem, det har eit kapasitetsproblem. Altfor mange pasientar møter stengde dører, altfor mange møter fulle avdelingar, og altfor mange står på venteliste så lenge at livet kan rakna før hjelpa kjem. Dette er realiteten. Likevel svarar regjeringa igjen og igjen med nye planar, nye strategiar og nye rundar med utgreiing. Framstegspartiet meiner dette er feil medisin. Me treng ikkje fleire dokument som gir inntrykk av handling. Me treng handling som gir behandling, og difor er Framstegspartiet tydeleg i denne saka. Me støttar forslag som kan gi meir hjelp i praksis, meir behandlingskapasitet, fleire døgnplassar, fleire langtidsplassar og sterkare døgnbasert behandling for menneske med rus og samansette psykiske lidingar. Når døgnplassar blir lagde ned, blir ikkje problema borte, dei blir berre flytta ut i kommunane, over på pårørande eller ut på gata. Nokre stader i landet får sentralisering av tilbod enda meir alvorlege konsekvensar. Når lokale DPS-tilbod blir lagde ned, kan pasientar i krise måtte reisa langt for å få hjelp. I distrikta kan det bety timar på vegen. Uroa rundt DPS Tynset, f.eks., viser kva dette handlar om i praksis. Då blir prinsippet om behandling nær der folk bur, svekt. Framstegspartiet meiner det på tide å snu utviklinga, og me vil ta i bruk all kapasitet som finst, også private og ideelle aktørar. Me vil styrkja samhandlinga mellom tenestene, og Framstegspartiet meiner det må vurderast å gjenopna eller vidareføra døgnbaserte tilbod som er lagde ned, når behovet openbert framleis er der. Det som derimot ikkje gir raskare hjelp, er fleire planar oppå planar. Forslag om nye handlingsplanar og nye forsøksprosjekt kan høyrast handlekraftig ut, men i praksis risikerer dei å bli ein politisk runddans der pasientane står igjen og ventar. Framstegspartiet seier det rett ut: Psykisk sjuke menneske treng ikkje fleire prosjekt, dei treng ei seng, ein fagperson og eit behandlingstilbod som faktisk finst. Difor seier FrP nei til forslag som vil gi fleire planar, men ikkje fleire plassar. Samtidig er det viktig å seia at FrP støttar eit styrkt og meir heilskapleg tilbod til pasientar med spiseforstyrringar. Det er bra at komiteen står samla om dette, men også her gjeld det same prinsippet: Ord hjelper lite dersom behandlingstilbodet ikkje er tilgjengeleg når sjukdomen er på sitt mest alvorlege. Framstegspartiet sitt bodskap er enkelt: mindre politisk pynt, meir reell prioritering, mindre venting, meir behandling – for psykisk helsevern skal ikkje vera eit løft på papiret, det skal vera hjelp i verkelegheita. Eg tar opp forslaga til Framstegspartiet.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 12. mar 202615:49· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Sylvi Listhaug, Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen, Bård Hoksrud, Anne Grethe Hauan og Kristoffer Sivertsen om å sikre pasienter med ALS en reell tilgang til ordningen med godkjenningsfritak for legemidler i tidlig fase (Innst. 159 S (2025–2026), jf. Dokument 8:86 S (2025–2026))

  Med respekt for alle som lever med ALS, og dei som har gjort det: ALS er ein nådelaus sjukdom. Han bryt ned kroppen litt etter litt. Musklane forsvinn, stemma blir svakare, og til slutt handlar det om å pusta. Samtidig er tankane og hovudet klart, og ein er fullt til stades og kjenner på at livet sakte forsvinn. Dessverre kan ikkje ALS kurerast i dag. Nokre få medisinar kan bremsa sjukdomen litt. For mange handlar behandling mest om lindring og støtte medan sjukdomen utviklar seg. Samtidig skjer det mykje i forskinga, heldigvis. Nye behandlingsspor blir prøvde ut internasjonalt. Nettopp derfor er det avgjerande at pasientar med livstruande sjukdom utan behandlingsalternativ får ein reell moglegheit til å prøva legemiddel i tidleg fase. For ein pasient med ALS er ikkje tid noko ein har overflod av. Ein har heller ikkje luksusen av å venta på meir dokumentasjon eller fleire rundar i systemet. Sjukdomen stoppar ikkje mens papira blir vurderte. Han går sin gang uansett kor mykje ein etterlyser kunnskap. Når alternativet er gradvis tap av funksjon og liv, kan ei behandling i tidleg fase vera det einaste håpet som finst. Då må systemet leggja til rette for at pasienten får prøva, og me må våga å vurdera risiko opp mot den situasjonen pasienten faktisk står i. Dersom eit legemiddel blir vurdert som trygt nok til å kunna brukast i ein større klinisk studie, meiner FrP det også må kunna vurderast for bruk – under tett medisinsk oppfølging – utanfor studien. For mange ALS-pasientar er deltaking i kliniske studiar ikkje realistisk. Helsetilstanden kan vera altfor dårleg, krava for strenge og avstandane for store. Då kan ikkje deltaking i studie bli einaste moglegheit til å prøva behandling. Når risikoen er kjend, pasienten samtykkjer og behandlande lege vurderer det som fagleg forsvarleg, må det finnast eit handlingsrom. Kvar søknad må vurderast konkret og individuelt. Dette handlar om å sikra ein reell tilgang til ei ordning som skal gje håp i ein situasjon der alternativet ofte er gradvis tap av helse og liv. Me kan ikkje lova ein kur i dag, men me kan leggja betre til rette for at pasientar får prøva behandling som kan gje tid, og som kan bidra til kunnskap som på sikt kan gje fleire ein sjanse. Når livet står på spel, må systemet vera på pasienten si side.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 4. mar 202612:15· Replikk

  Møte onsdag den 4. mars 2026 kl. 10

  Det er mogleg det blir litt gjentaking av spørsmål frå førre talar, men når tilgangen til fedmebehandling varierer så mykje mellom kommunar og regionar, betyr det i praksis at pasientane er låste til det tilbodet som tilfeldigvis finst der dei bur. Mange opplever lange ventetider eller manglande oppfølging, sjølv om dei har ein kronisk sjukdom som krev behandling over tid. Samstundes veit me at private behandlingsmiljø fleire stader i landet har både kompetanse og kapasitet. Dei står klare til å ta imot pasientar, men blir ikkje brukte nok. Det er ikkje pasienten sin feil at det offentlege ikkje strekk til. Då må me opna dørene som faktisk står opne. Det handlar ikkje om ideologi, men om å gje folk behandling der kapasiteten finst, slik at folk ikkje blir ståande i kø når dei kunne vore i gang med behandling allereie. Vil statsråden opna for meir bruk av private behandlingsmiljø og større pasientval, slik at folk med fedme kan få behandling der kapasiteten faktisk finst, ikkje vera låste til eit offentleg tilbod som ikkje strekk til?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 4. mar 202612:12· Replikk

  Møte onsdag den 4. mars 2026 kl. 10

  Takk for svaret. Altfor mange unge slit med psykisk helse i dag. Samtidig ser me at stadig fleire unge òg slit med overvekt og fedme. For mange heng dette veldig tett saman. Når ein ung person ikkje trivst i eigen kropp, kan det gå rett på sjølvbildet, gje skam, føra til utanforskap og gjera dei psykiske plagene endå tyngre å bera. Samtidig veit me at psykiske utfordringar og til og med enkelte medisinar kan gje vektauke, så for mange blir dette ein vond sirkel dei ikkje klarar å bryta på eiga hand. Når me snakkar om fedme, må me òg tora å sjå heile bildet. Dette handlar ikkje berre om mat og trening, det handlar òg om korleis ein har det på innsida. Difor meiner eg det er viktig at me tek dette på alvor, spesielt knytt til unge, slik at dei kan få hjelp tidleg, før problema veks seg større og blir tyngre å handtera. Mitt spørsmål til statsråden er: Vil statsråden ta initiativ til tiltak som ser fedme og psykisk helse meir i samanheng, særleg hos unge, slik at fleire kan få hjelp tidleg, før problema får festa seg?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 4. mar 202612:08· Innlegg

  Møte onsdag den 4. mars 2026 kl. 10

  I dag er verdsdagen for fedme, og det ønskjer Framstegspartiet å markera med vidare spørsmål om fedme: «Størstedelen av den vaksne befolkninga har overvekt eller fedme, seier Folkehelserapporten til FHI. Fedme er ein sjukdom som rammar ulikt, til dømes geografisk og sosio-økonomisk. Ofte er det dei med høg betalingsevne, god helsekompetanse og dei mest ressurssterke som får mest hjelp. Kva vil statsråden gjere for at til dømes geografiske og sosioøkonomiske skilnader ikkje skal vere ei hindring for at folk med fedmeproblem får reell tilgang til behandling?»

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 24. feb 202613:20· Innlegg

  Møte tirsdag den 24. februar 2026 kl. 10

  Regjeringa har hatt ansvaret for barselomsorga i mange år. Likevel meiner 3 pst. av jordmødrene at tilbodet i Noreg er godt nok – 3 pst. Det er ikkje opposisjonen som seier det, det er fagfolka. Fire av ti kvinner får ikkje jordmorbesøk etter fødsel. Det er ikkje eit tilleggsgode, det er grunnleggjande helsehjelp. Når utviklinga går feil veg år for år, kan ein ikkje skylda på tilfeldigheiter. Då handlar det om prioriteringar. Dette er ikkje berre nasjonale tal. Ved Sjukehuset i Vestfold har det vore tilsyn som peikte på manglande forsvarleg oppfølging før kvinner og nyfødde blei sende heim. Jordmødrer har varsla om press og uro. Når både nasjonale fagmiljø og lokale jordmødrer seier frå, må politikarane lytte. Me veit kva dei første dagane betyr. Det er då infeksjonar kan oppdagast, og det er då fødselsdepresjon kan fangast opp. Det er då foreldre treng rettleiing – ikkje stillheit. Samtidig ser me konsekvensane rundt oss. Kommunar må leggja ned barnehagar. Skular blir slått saman. Lokalsamfunn taper tilbod fordi det er blitt fødd for få barn. Dette heng saman. Arbeidarpartiet har hatt helseministeren i mange år. Likevel har barselomsorga blitt stramma inn, liggetida er kortare, ansvar er flytta til kommunane, og oppfølginga heime er framleis ikkje sikra. Det er politiske prioriteringar. Skal me gjera det meir attraktivt å få barn i Noreg, må me gjera starten tryggare. Framstegspartiet vil styrkja jordmorkapasiteten. Me vil gje full løn under jordmorutdanning mot bindingstid. Me vil sikra eit desentralisert og tilgjengeleg fødetilbod. Dette handlar om noko heilt enkelt: Tryggleik skaper framtidstru. Utryggleik skaper utsetjing. Framtida vår startar i barseltida. Der kan me ikkje svikta.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 24. feb 202612:52· Innlegg

  Møte tirsdag den 24. februar 2026 kl. 10

  Først av alt vil eg takka interpellanten for at ho tek opp eit veldig viktig tema som absolutt bør opp på agendaen til dei aller, aller fleste. Anoreksi og eteforstyrringar rammar ungar heilt ned i 10–12-årsalderen. Det er rett og slett skremmande å høyra når me får dei tala serverte. Det rammar tenåringar midt i ungdomstida. Det rammar unge vaksne som skulle vore i starten av livet, det rammar eldre, og det rammar faktisk begge kjønn. Det er ikkje berre jenter; det er fleire gutar og menn som òg blir ramma av denne dødelege psykiske lidinga, som fleire har nemnt her. Spesielt eldre – det er kanskje noko me ikkje har tenkt over, men det kan løysast ut av tap av ektefelle, av at ein går inn i ein depresjon. Det er mange ulike årsaker til at òg eldre faktisk kan li av etevegring. Denne saka blei løfta fram i Stortinget allereie i 2002. Ho har sikkert blitt løfta fram fleire gonger, men det er i alle fall det eg har hosta opp. Foreldre har bedt om fleire behandlingsplassar. Legar har bedt om spesialisert kompetanse. Pasientar har bedt om raskare hjelp. Over tjue år seinare står me no her og diskuterer akkurat det same. Det er for få døgnplassar, lange ventetider, ulik praksis i landet og manglande forpliktande nasjonale standardar. Det seier noko. Arbeidarpartiet har hatt helseministeren i fleire periodar gjennom desse åra – også no. Problema er ikkje nye. Dei har vore kjende lenge. Det har kome planar – opptrappingsplanar og strategiar – men det har ikkje kome eit målretta, forpliktande nasjonalt løft for spiseforstyrringar med konkret kapasitetsbygging i takt med behovet. Når alt blir lagt inn under «psykisk helse generelt», blir dei mest alvorlege pasientane ofte ståande att. For ein familie som ser ungen sin forsvinne bit for bit, er ikkje dette eit systemproblem. Det er ei akutt krise. Det hjelper lite å bli registrert raskt dersom behandlinga kjem for seint. Det hjelper lite med fine formuleringar dersom det ikkje finst ein behandlingsplass. FrP meiner løysinga er konkret: Døgnkapasiteten må aukast, spesialisert behandling må styrkast, pengane må følgje pasienten, og ideelle og private aktørar må få bidra der det offentlege ikkje strekk til. Dette handlar ikkje om ideologi; det handlar om kapasitet. Denne krisa er ikkje ny. Ho har vore kjent i over tjue år. Det som manglar, er ikkje kunnskap. Det som manglar, er prioritering. No må me levera behandling og ikkje fleire rundar med konstatering. For dette handlar om liv.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 24. feb 202611:42· Innlegg

  Innstilling fra helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag frå stortingsrepresentantane Erling Sande, Geir Pollestad, Bengt Fasteraune, Helge André Njåstad, Erlend Wiborg, Kristian August Eilertsen, Erlend Svardal Bøe, Bård Ludvig Thorheim, Grunde Almeland og Marius Langballe Dalin om alkoholsal i fjernbetente butikkar (Innst. 113 S (2025–2026), jf. Dokument 8:59 S (2025–2026))

  Det står lys på i ein liten nærbutikk ein heilt vanleg tysdagskveld. Ute er det mørkt. Inne handlar folk det dei treng – brød, mjølk, middag til ungane. Kanskje hentar dei ei pakke. Kanskje fyller dei drivstoff. Den butikken er ikkje berre ein butikk, han er livsnerven i bygda, men han er ikkje bemanna. Det er ikkje fordi eigaren vil spara seg rik, men fordi reknestykket ikkje går opp. I ei lita bygd kan det koma kanskje tre kundar i timen ein kvardagskveld. Ein tilsett bak disken kostar langt meir enn det butikken tener inn den timen. Løn, arbeidsgjevaravgift, pensjon, tillegg og sjukefråvær – det er brutale tal for ein liten aktør. Difor har mange valt fjernbetent drift. for å halda døra open, for å halda tilbodet i bygda. Alternativet er ofte ikkje ein bemanna butikk, alternativet er ingen butikk. For mange innbyggjarar betyr det fleire mil til næraste alternative butikk. I delar av Distrikts-Noreg kan det vere 30, 40 eller 50 minutt kvar veg for å handla det mest grunnleggjande. Så kjem staten og seier: De kan bruka fjernbetent løysing, men ikkje fullt ut, for akkurat alkohol og tobakk skal me ikkje selja slik. Kvifor? Det manglar ikkje kontroll. BankID identifiserer kunden. Kamera loggfører. Alt kan sporast. Dei tekniske løysingane må oppfylla både alkohollova og tobakksskadelova sine krav til kontroll. Aldersgrenser står fast. Kontrollkrava står fast. Regelverket står fast. Dette handlar ikkje om å svekkja lova. Det handlar om korleis kontrollen skjer. Det er ikkje mindre kontroll. Det er ein annan type kontroll. Likevel har kommunar opplevd å bli overprøvde. Helsedirektoratet har sendt brev. Statsforvaltarar har bedt om revurderingar. Det har skapt uvisse for butikkar som allereie har fått godkjenning og har investert i løysingar som fungerer. Det handlar òg om lokaldemokratiet. Når kommunane har gjort grundige vurderingar og godkjent løysingar som oppfyller lova, skal ikkje statlege organ leggja nye tolkingar på toppen utan klar heimel. Sanninga er enkel: Folk som vil kjøpa alkohol eller tobakk, kjøper det uansett. Viss dei ikkje får gjort det i nærbutikken, set dei seg i bilen og køyrer til eit større handelssenter. Pengane forsvinn ut av bygda, og endå eit lite lokalsamfunn taper kraft. Stortinget slår no fast at kommunane kan tillate sal av alkohol og tobakk i fjernbetente butikkar, så lenge kontrollkrava blir oppfylte. Det gjev likebehandling, klare spelereglar og ei avklaring som nærbutikkane har venta på. Vil me ha levande lokalsamfunn? Då må me gje dei verktøy til å overleva. For når lyset først blir sløkt i ei bygd, er det sjeldan det kjem på igjen.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 12. feb 202615:51· Innlegg

  Innstilling frå helse- og omsorgskomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Sylvi Listhaug, Kristian August Eilertsen, Julia Brännström Nordtug, Stig Atle Abrahamsen og Anne Grethe Hauan om en ny finansieringsmodell for sykehus (Innst. 102 S (2025–2026), jf. Dokument 8:5 S (2025–2026))

  No er me komne dit at sjukehusa våre ikkje strekk til lenger. Folk må venta lenger, avdelingar blir kutta, og det er rett og slett færre som får behandling når dei treng det. Det handlar om folk og om tryggleiken deira, om dei eldste blant oss, som ikkje tel dagar lenger, men timar, og som likevel må venta i månadsvis på ein enkel kontroll. Det handlar òg om småbarnsforeldre som må ta fri frå jobb, ordna barnevakt og køyra mil etter mil for ein legetime som eigentleg burde vore rett rundt hjørnet, og om dei som lever med sjukdom kvar dag, som får beskjed om å venta litt til og litt til mens helsa blir dårlegare. Sånn skal det ikkje vera i Noreg. Sjukehusa må likevel bruka store delar av budsjettet sitt på renter og avdrag – ikkje på pasientar, ikkje på folk, men på gjeld. Det er bakvendt. Dei tilsette spring beina av seg – dobbeltvakter og for få folk på jobb, folk som sluttar fordi det blir for tungt. Samtidig sender staten rekning. Det er som å be ambulansen stoppa i bomringen mens pasienten ligg bak. For oss i FrP er det rett og slett feil prioritering – og dette skjer hos oss. I Vestre Viken ser me det heilt konkret. Vestre Viken helseføretak er blant dei som går med store underskot. Hundrevis av millionar manglar i budsjettet. For oss som bur i Vestfold, betyr det press på Sykehuset i Vestfold. Det betyr færre folk på jobb, lengre ventelister og behandling som blir utsett. Pengar som skulle gått til pasientane våre, går rett til banken. Staten eig sjukehusa. Staten bestemmer bygga, men det er pasientane som betaler prisen. For oss i FrP er det rett og slett feil. Grunnen til at me tek denne saka opp no, er enkel: Rekninga har blitt for stor. I dag må sjukehusa låna pengar til nye bygg, og renter og avdrag blir betalte frå den same potten som pasientbehandlinga. Då blir det mindre igjen til folk. Å utsetja og å greia ut meir løyser ingenting. Banken ventar ikkje på utgreiingar. Rekninga kjem kvar dag. Dette er ikkje noko som kan sendast vidare til nye rapportar. Det er ei politisk prioritering, og prioriteringar er det me på Stortinget som skal ta ansvar for. Viss dette forslaget blir stemt ned, veit me kva som skjer. Då får me fleire kutt, færre tilsette og lengre køar – eit helsevesen som sakte blir dårlegare, år for år. Men viss forslaget vårt blir vedteke, slepp sjukehusa å ta pengar til renter og avdrag frå drifta. Då går pengane til behandling, fleire folk på jobb og kortare ventetider – til pasientane. Så enkelt er det. Skal pengane gå til bank eller til behandling? FrP vel pasientane. Difor må dette endrast, og det må endrast no.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 11. feb 202611:44· Replikk

  Møte onsdag den 11. februar 2026 kl. 10

  Statsråden viste til Demensplan 2030. Kort sagt er dette ein plan som ikkje er vedteken enno, og som først skal koma neste år. Fram til då går helsetenesta vidare slik det er i dag, og slik det er i dag, har me for lite kapasitet til tidleg utgreiing, for å få fagmiljø med rett kompetanse, og det er lange ventetider mange stader i landet. Sverige og Danmark har allereie rigga systema sine for tidleg Alzheimer-utgreiing og førebur innføring av slik behandling. Me i Noreg ventar framleis. Resultatet er at pasientar kjem for seint inn i systemet, pårørande må ta for mykje ansvar for lenge, og kommunane får rekninga når behovet for tung omsorg kjem. Me likar å tru at Noreg er blant dei beste, men her kjem me sist i gang. Mitt spørsmål til statsråden er: Kvifor ventar regjeringa med å rigga helsetenester til ein plan som ikkje er vedteken, og først kjem neste år, og kan statsråden garantera at Demensplan 2030 blir meir enn fine ord og faktisk fører til reell endring?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 11. feb 202611:42· Replikk

  Møte onsdag den 11. februar 2026 kl. 10

  Takk for svar. Demens er ei av dei raskast veksande helseutfordringane me står overfor. Over 100 000 menneske lever med demens i dag, og talet vil auka kraftig med ei aldrande befolkning. Alzheimer står for fleirtalet av tilfella, men altfor mange får diagnosen for seint, når språk, funksjonar og evne til å ta eigne val allereie er svekte. Då blir konsekvensane skyvd over på pårørande, og dei største kostnadene kjem for seint i forløpet i kommunane. Samstundes finst det no moglegheit for tidlegare diagnostikk og sjukdomsbremsande behandling for ei avgrensa pasientgruppe i tidleg fase. Utfordringa er ikkje mangel på kunnskap, men at helsetenesta ikkje er rigga for å ta dette i bruk i tide. Dei regionale helseføretaka leverte i desember 2024 ein rapport til statsråden om kva som må på plass for å kunna ta dette i bruk. Spørsmålet er: Kan statsråden gjera greia for korleis denne rapporten er følgt opp så langt, og kva konkrete føringar regjeringa har gjeve eller vil gje for vidare oppfølging og kapasitetsbygging?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 11. feb 202611:39· Innlegg

  Møte onsdag den 11. februar 2026 kl. 10

  «Når sjukdomsbremsande behandling mot Alzheimer, som står for rundt to tredelar av alle demenstilfelle, no er godkjend i EU og blir rulla ut i fleire nordiske land, kvifor har ikkje regjeringa sørgt for at Noreg er klar med tidleg diagnostikk og tilgang til behandling, slik at pasientar og pårørande får hjelp før sjukdommen blir alvorleg – i staden for at me ventar til folk treng sjukeheim og kommunane tek den største rekninga?»

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 10. feb 202611:24· Innlegg

  Innstilling fra arbeids- og sosialkomiteen om Representantforslag fra stortingsrepresentantene Anna Molberg, Amalie Gunnufsen, Erlend Svardal Bøe, Margret Hagerup, Henrik Asheim, Henrik Gottfries Kierulf og Mahmoud Farahmand om regler for innleie av arbeidskraft (Innst. 97 S (2025–2026), jf. Dokument 8:43 S (2025–2026))

  I Vestfold står tusenvis utan jobb. Bygg- og anleggsfolk merkar det først – og dei merkar det hardt. Likevel har regjeringa gjort det vanskelegare å få jobb nettopp her. Sidan 1. april 2023 har Vestfold, saman med Oslo, Akershus, Buskerud og Østfold, hatt strengare reglar enn resten av landet. På byggeplassar er det nesten umogleg å leiga inn folk frå bemanningsbyrå, sjølv når behovet er kort og heilt nødvendig. Resten av landet slepp. Det er ikkje rettferdig. Det er rein forskjellsbehandling. Regjeringa sa at dette skulle gje fleire faste jobbar, men etter snart tre år finst det framleis ingen bevis for det. Det me har fått, er meir overtid, fleire mellombelse kontraktar og meir utryggleik – altså mindre tryggleik, ikkje meir. Og kva er det største problemet? Regjeringa nektar å erkjenna kva bemanningsbransjen faktisk er. For mange er dette døra inn i arbeidslivet. Ikkje alle klarer å skaffa seg jobb åleine. Mange unge treng ein første sjanse. Mange av dei som har stått utanfor, treng ein ny start. Der stiller bemanningsbyråa opp. Dei opnar døra. Men etter innleigestoppen har over 11 500 færre unge fått jobb. Det er 11 500 færre sjansar. Det er ikkje inkludering. Det er å smella døra igjen. Samtidig skaffar bemanningsbransjen arbeidskraft norske bedrifter faktisk treng, også gjennom internasjonal rekruttering. Utan det stoppar prosjekt opp. Og dette er ikkje ein «vill vest»-bransje. Han er gjennomregulert. Arbeidstilsynet fører kontroll. Arbeidsmiljølova krev likebehandling og lik lønn. Folk skal ha same lønn og vilkår som fast tilsette, ofte betre. Å kalla dette sosial dumping er berre skremselspropaganda. I Vestfold ser me konsekvensane kvar dag: Bedrifter må takka nei til oppdrag, prosjekt stoppar opp, og folk mistar moglegheiter. Dette rammar ikkje systemet. Det rammar heilt vanlege folk som vil jobba. Fremskrittspartiet meiner fast jobb skal vera hovudregelen, men ein kan ikkje forby eit behov. Arbeidslivet treng fleksibilitet, ikkje fleire politiske eksperiment. Difor vil me tilbake til reglane som fungerte: La bedrifter leiga inn når dei treng det, og fjern det urettferdige forbodet som rammar Vestfold og desse fylka. Dette handlar om arbeid, moglegheiter og om å sleppa folk inn. FrP vel arbeid framfor forbod. FrP vel folk framfor byråkrati.

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 14. jan 202612:02· Innlegg

  Møte onsdag den 14. januar 2026 kl. 10

  Eg beklagar. «Kvifor tek ikkje regjeringa ansvar for å ferdigstilla den statlege infrastrukturen som trengst for å ta Kopstad godsterminal i bruk, når terminalen kan avlasta Alnabru, har klare beredskapsfordelar og openberr allmenn samfunnsnytte?»

  Les innlegget →
• 14. jan 202612:05· Replikk

  Møte onsdag den 14. januar 2026 kl. 10

  Når staten gjev klarsignal til at prosjekt kan planleggjast vidare, set det i gang ganske store prosessar. Bedrifter og andre aktørar bruker tid, kompetanse og pengar på planlegging og førebuing, i tillegg til at staten følgjer opp. Når sånne prosjekt blir ståande på vent over tid, utan tydelege avklaringar, har det ein kostnad, ikkje berre økonomisk, men òg i form av usikkerheit og svekt tillit. Har regjeringa vurdert kva det kostar, og kva signal det gjev, når prosjekt med tydeleg samfunnsnytte stoppar opp etter at aktørar har fått klarsignal til å gå vidare?

  Lås opp opptak →Les innlegget →
• 14. jan 202612:04· Replikk

  Møte onsdag den 14. januar 2026 kl. 10

  Me har sett fleire døme på at tog står, deriblant i dag. Kapasiteten sviktar, og mykje av godstransporten er samla i nokre få knutepunkt. Når det skjer, får det raskt store konsekvensar, ikkje berre for transport, men òg for forsyning og beredskap generelt. Kva vurderingar har regjeringa gjort av sårbarheita i dagens godssystem, og kvifor blir ikkje Kopstad brukt som eit konkret tiltak for å styrkja beredskapen, sjølv om det er privat?

  Lås opp opptak →Les innlegget →

Viser de 50 siste av 67 innlegg

• Alternativ votering mellom innstillingen og forslag nr.1 og 2 fra SV, R og MDG

  19. jun 2026

  For
• Alternativ votering mellom innstillingen og forslag nr.1 og 2 fra SV, R og MDG

  19. jun 2026

  Mot
• Innstillingens tilråding

  19. jun 2026

  Mot
• Forslag nr. 1 og 2 på vegne av FrP.

  19. jun 2026

  For
• Alternativ votering mellom innstillingen og forslag nr.1 fra SV, R, MDG og V

  19. jun 2026

  For
• Alternativ votering mellom innstillingen og forslag nr.1 fra SV, R, MDG og V

  19. jun 2026

  Mot
• Forslag nr. 2 og 3 på vegne av SV og R.

  19. jun 2026

  Mot
• Alternativ votering mellom innstillingen og forslag nr..1 fra FrP

  19. jun 2026

  For
• Alternativ votering mellom innstillingen og forslag nr..1 fra FrP

  19. jun 2026

  Mot
• Stor bokstav A samtlige romertall Stor bokstav B samtlige romertall Stor bokstav C romertall I-XXVIII

  19. jun 2026

  Mot
• Forslag nr. 22 på vegne av FrP.

  19. jun 2026

  For
• Forslag nr. 20 på vegne av FrP.

  19. jun 2026

  For

• Representantforslag fra stortingsrepresentantene Ida Lindtveit Røse, Georg Gulli og Jonas Andersen Sayed om et nasjonalt røykesluttprogram - uten kostnad for staten

  2026-04-28 13:09:58.49 · Stemte MOT · partiet FOR

  Mot
• Statsbudsjettet 2026

  2025-12-15 16:35:06.617 · Stemte FOR · partiet MOT

  For

• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:85 S (2025-2026), Innst. 189 S (2025-2026)

  Representantforslag om tiltak for bedre behandling av personer med alvorlige psykiske lidelser og styrket vern av samfunnet

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP), Stig Atle Abrahamsen (FrP)

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:237 S (2025-2026), Innst. 415 S (2025-2026)

  Representantforslag om beskyttelse av spedbarn mot RS-virus

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Bård Hoksrud (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP) +1 til

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:258 S (2025-2026), Innst. 413 S (2025-2026)

  Representantforslag om å redusere ventetider for utredning, tilpasning og oppfølging av høreapparat

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP), Stig Atle Abrahamsen (FrP)

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:86 S (2025-2026), Innst. 159 S (2025-2026)

  Representantforslag om å sikre pasienter med ALS en reell tilgang til ordningen med godkjenningsfritak for legemidler i tidlig fase

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Bård Hoksrud (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP) +3 til

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:67 L (2025-2026), Innst. 155 L (2025-2026)

  Representantforslag om endring i alkoholloven for å gi kommunene utvidet adgang til å innvilge midlertidige unntak fra skjenketidene

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Erlend Wiborg (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP) +5 til

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:161 S (2025-2026), Innst. 317 S (2025-2026)

  Representantforslag om å sikre norsk legemiddelberedskap gjennom nasjonal produksjon og forpliktende beredskapsavtaler

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP), Morten Kolbjørnsen (FrP) +1 til

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:5 S (2025-2026), Innst. 102 S (2025-2026)

  Representantforslag om en ny finansieringsmodell for sykehus

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP), Stig Atle Abrahamsen (FrP) +1 til

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagUtdannings- og forskningskomiteenDokument 8:122 S (2025-2026), Innst. 179 S (2025-2026)

  Representantforslag om tilrettelegging for studentene fra Pilot Flight Academy

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Bård Hoksrud (FrP), Morten Stordalen (FrP), Sebastian Saltrø Ytrevik (FrP) +1 til

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagUtdannings- og forskningskomiteenDokument 8:70 S (2025-2026), Innst. 157 S (2025-2026)

  Representantforslag om rettferdig utdanningsstøtte for studenter med pasientskadeerstatning

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Simen Velle (FrP)

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:180 S (2025-2026), Innst. 315 S (2025-2026)

  Representantforslag om etablering av psykiatrisk ambulansetjeneste på det sentrale Østlandet

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Aina Stenersen (FrP), Liv Gustavsen (FrP), Tom Staahle (FrP)

  Ferdigbehandlet

  • FrP

  Stortinget.no →
• RepresentantforslagHelse- og omsorgskomiteenDokument 8:210 S (2025-2026)

  Representantforslag om økt bruk av optikere for å styrke øyehelsetjenesten

  Fremmet av Anne Grethe Hauan (FrP), Julia Brännström Nordtug (FrP), Kristian August Eilertsen (FrP), Stig Atle Abrahamsen (FrP)

  Til behandling

  • FrP

  Stortinget.no →

• Menneske med migrene, klasehodepine og andre alvorlege hodepinesjukdomar skal ofte leva med sjukdomen resten av livet. Vil statsråden ta initiativ til å etablera eit rehabiliteringstilbod som gir desse pasientane kunnskap om sjukdomen, meistringsstrategiar og hjelp til å handtera kvardagen?

  skriftlig

  22. jun 2026

• Korleis meiner statsråden at pasientane skal kunna skilja mellom ein akupunktør med fireårig NOKUT-godkjent utdanning og andre alternative behandlarar, når dei blir regulerte etter den same lova, og vil statsråden ta initiativ til ei ny vurdering av autorisasjon eller anna regulering av akupunktørar?

  skriftlig

  15. jun 2026

• Kor mykje tid og ressursar meiner statsråden at helsevesenet brukar på attestar og dokumentasjon for personar med medfødde, varige eller livslange tilstandar, og vil statsråden ta initiativ til at slike personar som hovudregel berre treng å dokumentere diagnosen sin éin gong?

  skriftlig

  14. jun 2026

• Vil statsråden sette arbeidet med strengere regulering av solariebransjen i bero, og i stedet sikre at eventuelle videre endringer bygger på et oppdatert og bredt kunnskapsgrunnlag, med dialog med relevante fagmiljøer og bransjen om hvordan regelverket kan innrettes og hvordan befolkningen best kan informeres om moderat og ansvarlig UV-eksponering?

  skriftlig

  11. jun 2026

• Meiner statsråden at Stortinget si føresetnad om eit likeverdig behandlingstilbod til pasientar med sjeldne sjukdommar er oppfylt når pasientar med same diagnose kan få ulik tilgang til behandling avhengig av om dei fekk behandling før eller etter at finansieringsansvaret vart flytta frå folketrygda til sjukehusa i 2019, og vil statsråden ta initiativ til å evaluera konsekvensane av denne omlegginga for pasientar med sjeldne sjukdommar?

  skriftlig

  5. jun 2026

• Vil statsråden sørge for en oppdatert vurdering i Nye metoder for hypoglossal nervestimulering (HGNS/Inspire), slik at pasienter som ikke tolererer CPAP får et reelt og tidsriktig behandlingstilbud i Norge?

  skriftlig

  2. jun 2026

• Kva veit statsråden om kva hjelp personar med atypisk parkinsonisme, Huntingtons sjukdom og andre sjeldne og alvorlege nevrologiske sjukdommar faktisk får, og om tilgangen til rehabilitering, logoped, fysioterapi og annan nødvendig oppfølging varierer avhengig av kvar i landet dei bur?

  skriftlig

  31. mai 2026

• Kor mange pasientar ved Sykehuset i Vestfold har i kvart av dei siste fem åra blitt registrerte som utskrivingsklare, men blitt verande på sjukehus fordi kommunen ikkje kunne ta imot dei, kor mange overliggjardøgn utgjer dette per år, og kva har vore dei vanlegaste årsakene til at pasientane ikkje har kunna overførast til kommunen?

  skriftlig

  31. mai 2026

• Kvifor har regjeringa framleis ikkje funne pengar til ei ordning for Varhaug-ofra, og meiner statsråden verkeleg at dette er ei god nok oppfølging av menneske som staten svikta for nærmare 50 år sidan?

  skriftlig

  24. mai 2026

• Noreg har visst om eldrebølga i fleire tiår, men fødselstala er framleis låge og helse- og omsorgstenestene manglar allereie folk mange stader. I Vestfold er utviklinga særleg tydeleg, med fleire eldre og færre barn og unge framover. Samtidig opplever mange unge dyrtid, høge bustadprisar, skattar og avgifter, og Sykehuset i Vestfold peikar sjølv på utfordringar knytt til jordmorbemanning og kvinner si oppleving av barselopphaldet. Kva er regjeringa sin konkrete plan for å gjera det lettare for unge å stifta familie og få barn?

  skriftlig

  11. mai 2026