OverStortinget

La meg starta med å understreka at forslagsstillarane tek opp ei viktig problemstilling. CO2-handtering er avgjerande dersom me skal lykkast med å kutta utslepp frå industrien. For mange verksemder finst det i dag få eller ingen andre alternativ. Noreg har lang erfaring med dette. Med Langskip har me vist at storskala CO2-handtering er mogleg, og at det kan gjennomførast trygt. Samtidig må me vera ærlege: Dette er framleis kostbart. Difor må staten spela ei aktiv rolle. Nettopp difor har regjeringa sett i gang heilt konkrete tiltak, som gjennom Enova, der ein har utvikla støtteordning. Me har òg utvikla ordningar for negativt utslepp, og me byggjer ut infrastruktur trinnvis der det faktisk er aktiv industri. Industrien treng føreseielegheit. Dei treng verkemiddel som reduserer risikoen og gjer investeringar moglege. Det er nettopp difor det er så vanskeleg å forstå politikken til Framstegspartiet. Dei snakkar om stabile rammevilkår og behovet for tempo i CO2-handtering, men samtidig har dei valt å kutta Northern Lights i Øygarden, det viktigaste lagringsprosjektet me har, og sjølve føresetnaden for at fangstprosjekt skal kunne realiserast. Akkurat no skal det over i fase to, men som eg sa: FrP har kutta det i sitt alternative budsjett. Det heng ikkje saman. Utan lagring, ingen fangst. Utan fangst, ingen utsleppskutt. Når staten trekkjer seg tilbake i så avgjerande fasar, vil det skapa usikkerheit, ikkje føreseielegheit. Det rammar ikkje berre klimaarbeid. Det rammar òg norsk leverandørindustri. Dette prosjektet er faktisk bygd på kompetanse, arbeidsplassar og nye marknader. Leverandørindustrien investerer ikkje i uføreseielegheit. Me har fått kjenna på dei siste vekene at leverandørindustrien er usikker på kva det norske storting meiner. Der kan FrP retta ryggen og visa at òg andre næringar enn oljeindustrien treng subsidiar for å bli nye næringar.