OverStortinget

For Senterpartiet er dette spørsmålet grunnleggjande. Skal vi sikre robuste, trygge og samanhengande transportårar i distrikta, eller skal me fortsetje ei utvikling der viktige vegstrekningar skubbast nedover i forvaltninga, utan at tilstrekkelege ressursar kjem med? Vi har sett konsekvensane av dette i mange år. Fylkeskommunen står allereie i ein krevjande situasjon, med store avstandar, krevjande vinterdrift og betydeleg vedlikehaldsetterslep. Når staten byggjer nye riksvegar, er det blitt ein vane at gamle trasear automatisk nedklassifiserast, uavhengig av om det framleis er ein regional eller nasjonal funksjon. No ser me heilt ned til kommunalt nivå. Strekningane vi snakkar om i dag – rv. 85, rv. 83 og delar av dagens E10 – er ikkje lokale småvegar. Det er livsnødvendige forbindelsar for lokalt næringsliv i Lofoten, Vesterålen og harstadregionen. Det er beredskapsvegar, det er næringsvegar, og det er avgjerande for å sikre redundans i eit område med vêrutsette fjellovergangar og sårbar infrastruktur. I dokumentet står det tydeleg at strekninga mellom Kanstadbotn og Lødingen ferjekai i praksis utgjer ein kritisk del av forbindelsen mellom Lofoten, Vesterålen og E6. Dette er ikkje ein veg som plutseleg mistar sin funksjon fordi ein ny trasé opnar. Trafikken over Lødingen og Bognes kjem ikkje til å forsvinne. Næringslivet i regionen – fiskeri, havbruk og den veksande romindustrien – er avhengig av føreseielege og døgnopne vegforbindelsar. Ferja kan ikkje erstatte faste vegforbindelsar i ein beredskapssituasjon. Senterpartiet reagerer òg sterkt på forslaget om å overføre strekninga Løbergsbukta–Våtvoll til Kvæfjord kommune. Det er ein liten kommune som ikkje har økonomi eller administrativ kapasitet til å ta over ein veg som ikkje er ein rein lokalveg. Å leggje dette ansvaret på kommunen er uforholdsmessig og uansvarleg. Når staten først skal velje å nedklassifisere, må ansvaret i det minste liggje hos fylkeskommunen, som i praksis har fagmiljø og driftssystem for slike vegar. Kvæfjord har teke på seg mange oppgåver frå staten, og dette må ikkje bli ei ny oppgåve som legg stein til byrda. Vi må slutte å late som at dette berre handlar om tekniske kriterium. Det handlar om busetjing, beredskap, næringsliv og tryggleik for folk. Det handlar om at staten må ta ansvar for vegar som framleis har ei nasjonal betydning, òg når dei ligg utanfor dei største byane.