OverStortinget

524 dagar er den gjennomsnittlege ventetida norske pasientar må igjennom før nye legemiddel blir tilgjengelege gjennom det offentlege helsevesenet. 524 dagar er ikkje berre eit tal. Det er 524 dagar med venting, 524 dagar med smerte, 524 dagar der sjukdom kan utvikla seg mens systemet vurderer, reknar og greier ut. Dette handlar om den såkalla terskelverdien – eit teknisk omgrep som dei aller fleste ikkje har høyrt om. Men konsekvensane er svært konkrete. Terskelverdien seier noko om kva samfunnet er villig til å betala for nye behandlingar og legemiddel. Problemet er at denne verdien har stått stille sidan 2015, som det er blitt sagt veldig mange gonger her. På elleve år har prisane stige, kostnadene har stige, budsjetta har stige, men terskelverdien står framleis fast. Det betyr i praksis at betalingsviljen blir mindre år for år. Behandlingar som kunne blitt godkjende tidlegare, risikerer no å falla utanfor. Det er ikkje fordi legemidla nødvendigvis er blitt dårlegare, det er fordi systemet ikkje har halde tritt med røynda. Framstegspartiet meiner ikkje at me skal kasta pengar ut vindauget, me skal framleis stilla krav. Me skal framleis forhandla hardt, og me skal framleis ha respekt for skattebetalaranes pengar. Men me må òg ha respekt for pasientanes tid. For kva hjelper det at saksbehandlinga går raskare dersom pasientane framleis ikkje får tilgang til behandlingar? Kva hjelper det med nye utgreiingar dersom resultatet er at folk må venta endå lenger? I denne saka får me høyra at me må venta på meir kunnskap, at me må venta på nye utgreiingar, at me må venta på nye utrekningar. Pasientane har allereie venta nok. Når Kreftforeininga, Legeforeininga og pasientorganisasjonar og ei rekkje fagmiljø ropar varsku, bør me lytta. Det handlar om menneske som ventar på behandling, som kan gje betre helse, betre livskvalitet og i enkelte tilfelle fleire leveår. Regjeringa seier dei treng meir tid. Problemet i denne saka er ikkje at regjeringa manglar tal, problemet er at pasientane går tomme for tid.